Jaronwoj Blog Warszawa Polska


Badania naukowe proces komercyjny i rynkowy

Poważną kwestie poruszył blogier  Stanisław Heller w moim poprzednim poście

Na dzień dzisiejszy, mimo ogromnego przyboru wiedzy o Rzeczywistości Aktualnej, nie wiemy nic o trzech fundamentalnych faktach :

1.Co to znaczy być obiektem fizycznym.

2.Co to znaczy być częścią elementarną.

3.Co to znaczy być całością makrokosmosu.
 

W nauce dąży się do odkrycia tajemnicy aporii Ostateczność Kosmiczna – Rzeczywistość Aktualna, a jednocześnie aporii Człowiek biofizyczny – Człowiek psychiczno – logiczny.
 

http://jaron.salon24.pl/214687,nauka-i-badania-jako-procesy-komercyjne-i-etyczne

TYPOWE PODEJŚCIE DO PROBLEMU BADAWCZEGO

1. dostrzeżenie problemu,
2. wytwarzanie sytuacji problemowych
3. wytwarzanie pomysłów rozwiązania problemu
4. weryfikacja i sprawdzanie pomysłów
5. powrót do faz poprzednich

Techniki eksperymentalne
– technika jednej grupy
– technika grup równoległych
– technika rotacji

Polecam szczególne uwadze  publikację Komercjalizacja badań naukowych – krok po kroku

http://www.transfer.edu.pl/projekty/FS-SZKOLENIA/podrecznik-komercjalizacja.pdf

Wykład w Power Point profesora Wiatraka pt. Wyniki badań jako produkt rynkowy” zwłaszcza podejście oceniające produktową ocenę badań.

www.cdr.gov.pl/kongres/files/5.1.1.ppt

Autor JERZY APANOWICZ  Publikacja pt. METODOLOGICZNE ELEMENTY
PROCESU POZNANIA NAUKOWEGO W TEORII ORGANIZACJI I ZARZĄDZANIA
 
Ocena pojęcia
 
Nauka jest pojęciem wieloznacznym. Może być rozpatrywana w kilku aspektach. W ujęciu metodologicznym wyodrębnia się aspekt treściowy, czynnościowy i instytucjonalny. W aspekcie treściowym jest to system należycie uzasadnionych twierdzeń i hipotez zawierających możliwie obiektywną i adekwatną na danym etapie rozwoju poznania naukowego i praktyki społeczno – gospodarczej wiedzę o zjawiskach, procesach, strukturach, zależnościach i prawidłowościach w określonej dziedzinie naukowej.

http://www.wsaib.pl/files/biblioteka/zasoby_cyfrowe/Metodologiczne%20elementy%20procesu%20poznania%20naukowego%20w%20teorii%20organizacji%20i%20zarzadzania.pdf

KOMERCJALIZACJA BADAŃ NAUKOWYCH

Komercjalizacja wyników badań naukowych jest procesem bardzo złożonym i sformułowanie krótkiej definicji tego pojęcia wydaje się karkołomne; można jednak pokusić się o jednozdaniową próbę opisania tego procesu jako: tworzenie wartości biznesowej dla rezultatów pracy laboratoryjnej badaczy i naukowców. W praktyce oznacza to ścisłą współpracę między naukowcami a przedstawicielami przemysłu i biznesu, którzy wspólnie dążą do praktycznego zastosowania technologii, będących efektem pracy naukowej i doświadczalnej.Hasła związane z komercjalizacją, transferem wiedzy i technologii już od dawna brzmią głośnym echem i to nie tylko w środowisku akademicko-naukowym, ale także wśród przedsiębiorców; borykamy się jednak z wieloma przeszkodami w tym zakresie. Dzieje się tak z wielu powodów, decydujący jest jednak fakt, iż komercjalizacja jako pojęcie, a także jako stosowana praktyka łączy w sobie dwa światy: świat nauki i biznesu, konfrontuje ze sobą akademicką tradycję, ideę i misję, świadomą często swojej roli społecznej, ze światem pogoni za wymiernym zyskiem, obramowanym sztywnym biznesplanem i wolnorynkowymi realiami. Zdarza się, że naukowiec przekonany o wyjątkowości swojego pomysłu zapomina, iż trzeba go jeszcze „opakować”, wykonać szereg czynności i rynkowych zabiegów, aby stał się on produktem, czyli czymś, co można sprzedać. Dlatego bardzo często niektóre ciekawe projekty kończą swój żywot w zalążku, a nowe rozwiązania pozostają na laboratoryjnej półce.

Przemysław Halub

RAPORT O BARIERACH KOMERCJALIZACJI BADAŃ NAUKOWYCH

Kwestie prawne:

Większość naukowców obawia się też problemów związanych z przepisami prawnymi oraz biurokracją. Uważają, że dużą przeszkodą w komercjalizacji projektów są ciągłe zmiany w
prawie, za którymi trudno nadążyć, oraz ogrom czasu, jaki trzeba poświęcić na załatwianie formalności i wypełnianie wszelkiego rodzaju procedur.
Komercjalizację utrudniają także niejasne przepisy akademickie dotyczące rozpoczęcia współpracy z inwestorami oraz te związane z całym procesem komercjalizowania badań.

 

http://www.jci.pl/pl/attachments/033_JCI_2007_Bariery_komercjalizacji_lifescience.pdf

Dobra praktyka badań naukowych według ministerstwa

http://www.fnp.org.pl/files/dobra_praktyka.pdf

Znaczenie metodologii naukowej
 
Nauka jest nie tylko całością wiedzy uzyskanej przez człowieka w ciągu trwania cywilizacji, ale także sposobem zdobywania tej wiedzy i opracowaniem samego procesu poszerzania wiedzy, który musi spełniać określone warunki aby można było określić go mianem „naukowego”. To nie tylko przedmiot badań i jakość twierdzeń i teorii odróżnia naukę od innych grup założeń i wniosków (jak np. religia, czy quasi-naukowe teorie — w stylu astrologii), ale przede wszystkim tenże właśnie proces, jego charakter i całość złożonych przepisów i obwarowań, które muszą być spełnione w toku jego przebiegu, a nawet jeszcze przed nim samym. Tym właśnie zajmuje się metodologia naukowa — „traktująca o prawidłowościach rządzących procesem poznawczym wspólnych dla wszystkich nauk (np. klasyfikowanie, definiowanie, wnioskowanie, wyjaśnianie itd.)” (Ajdukiewicz, 1965).

 

Publikacje na tema komercjalizacji badań naukowych

. A. Grzeszak: Biointeres, Polityka, vol. 2749(13), s. 38-40.
2. M.Jo Fredrich, P. Andrews: Innovation Passport. The IBM First-of-a-Kind (FOAK) Journey from Research to Reality, s. 6.
3. Materiały konferencyjne IP Road Show Gdańsk 2010 – 21 stycznia 2010 r., Gdański Park Naukowo-Technologiczny.
4. Materiały konferencyjne IP Road Show Gdańsk 2010 – 21 stycznia 2010 r., Gdański Park Naukowo-Technologiczny.
5. Informator Rady Głównej JBR-ów: Fakty JBR, vol. 71(3), 2008.
6. M. Kot, J. Skonieczny: Spin-off jako narzędzie komercjalizacji innowacji, Konferencja KZZ, Zakopane 2010.

Wynalazki, które świat zawdzięcza talentom polskich naukowców: inżynierów, wojskowych, lekarzy i… zdolnościom marketingowo-sprzedażowym innych:

∑ niebieski laser – Sylwester Porowski i jego zespół w Centrum Badań Wysokociśnieniowych PAN

∑ barwna fotografia – Jan Szczepanik

∑ kamizelka kuloodporna – Jan Szczepanik

∑Jan Szczepanik jest także uważany za pioniera telewizji (amerykański historyk telewizji Albert Abramson w książce „Electronic Motion Pictures – A History of The Television Camera” wymienia go jako jednego z pierwszych XIX-wiecznych wynalazców telewizji)..

∑ pierwszy na świecie system telefonii automatycznej – Marian Mazur

∑ sztuczne barwniki – Jakub Natanson

∑ walkie-talkie o nazwie SCR-300 – Henryk Magnuski (pracujący w firmie Motorola)

Innowacje

∑ wycieraczki do szyb samochodowych – Józef Hofman

∑ pneumatyczne resory samochodowe – Józef Hofman

∑ aeroskop, czyli pierwsza na świecie ręczna kamera filmowa – Kazimierz Pruszyński

∑ model teorii ruchu i budowy rakiety kosmicznej – Konstanty Ciołkowski

Konstanty Ciołkowski uważany jest za jednego z pionierów astronautyki (m.in. w pierwszej poważnej pracy z dziedziny astronautyki ogłosił teorię lotu rakiety z uwzględnieniem zmiany masy).

∑ metoda otrzymywania monokryształów krzemu, stosowanych do produkcji mikroprocesorów – Jan Czochralski

∑ holografia – Mieczysław Wolfke

Prof. Mieczysław Wolfke był prekursorem holografii, wyprzedzając w tym o 27 lat Dennisa Gabora, który sformułował i rozwinął metodę holograficznego odtwarzania obrazów, za co otrzymał Nagrodę Nobla (na uroczystej gali wymienił polskiego uczonego jako prekursora holografii).

∑ pierwszy wykrywacz min – Józef Kosacki

∑ pierwszy na świecie spawany most drogowy – Stefan Bryła

∑ czołgowy peryskop odwracalny (najlepszy na świecie peryskop czołgowy) – Rudolf Gundlach

∑ metody kriochirurgiczne w operacjach usuwania zaćmy – Tadeusz Krwawicz

∑ odwrotna notacja polska (RPN – Reverse Polish Notation), system zapisu wyrażeń arytmetycznych szeroko stosowany w informatyce (w niektórych językach programowania, przy arkuszach kalkulacyjnych i w kalkulatorach naukowych HP) – Jan Łukasiewicz

∑ pierwsze na świecie badania nad sztucznym wzrokiem – Kazimierz Noiszewski

∑ dromograf, czyli urządzenie kreślące kurs płynącego statku – Stefan Drzewiecki

∑ pierwszy okręt podwodny o napędzie elektrycznym – Stefan Drzewiecki

∑ pierwszy okręt podwodny o napędzie ludzkich mięśni – Stefan Drzewiecki

Rzeczpospolita

PODSUMOWANIE

Polska myśl naukowa techniczna oraz innowacje zasługują na  dyskusje  i prezentację nieznaych osiągnieć naukowych – polskiej myśli naukowo – technicznej poza granicami Polski.

Kejow



Nauka i badania jako procesy komercyjne i etyczne

Nauka i badania jako procesy komercyjne i etyczne

Nauka spełnia funkcje:

1. opisową – odpowiada na pytanie: „jak jest?” ,
2. wyjaśniającą – odpowiada na pytanie: „dlaczego?” ,
3. poznawczą – służy poszerzeni zasoby wiedzy.
4. utylitarną – odpowiada na pytanie: „jakie korzyści?”
5. psychologiczna – odpowiada na pytanie: „jak wpływa na psychikę człowieka” ,
6. prognostyczną – odpowiada na pytanie: ” jak będzie?”
 
Ogólnie metody badań  dzielimy na:
  • metody heurystyczne;
  • metody matematyczne;
  • Metody heurystyczne – tą metodą są rozwiązywane problemy o strukturze nieokreślonej.
Do metod heurystycznych zaliczmy: za i przeciw, dialog sokratejski, metodę pytań, programowanie heurystyczne, metodę Kartezjusza, metodę morfologiczną, metodę Poly’a, burzę mózgów, seminarium rozwiązywania zadań, inwentykę, metodę rekursji, grę ze słowami, syntetykę, algorytm rozwiązywania zadań Altszullera, IPID, gra ze słowami, metodę systemową.
 
Klasyfikacja metod badawczych
 
podstawowe (poznawcze)
mają na celu wzbogacenie wiedzy danej dyscypliny naukowej poprzez formułowanie
ogólnych praw naukowych.

 

stosowane (empiryczne)
realizowane są dla umożliwienia sformułowania wniosków, które mogą być aplikowane do praktyki w celu poprawy efektywności jej działania. Wśród nich wyróżniamy prace: opisowe, wyjaśniające, odtwórcze i weryfikacyjne.

 

jakościowe, ilościowe
 można je postrzegać i opisywać na poziomie koordynacji badawczych czynności, stanowiących swoiste schematy badawcze: eksperyment; badanie porównawcze; badanie przeglądowe; studium przypadku; badanie etnograficzne,

 

diagnostyczne
najczęściej mówi się o nich w sporcie, dotyczą stwierdzeń, które orzekają o istniejącym stanie faktycznym zjawiska lub analizowanego procesu.

 

predyktywne
 chodzi w nich o sformułowanie prognozy rozwoju danego obiektu a tym samym jego przydatności w szkoleniu na danym etapie procesu treningowego.

 

 
KOMERCJALIZACJA BADAŃ NAUKOWYCH
 
Komercjalizacja wyników badań naukowych jest procesem bardzo złożonym i sformułowanie krótkiej definicji tego pojęcia wydaje się karkołomne; można jednak pokusić się o jednozdaniową próbę opisania tego procesu jako: tworzenie wartości biznesowej dla rezultatów pracy laboratoryjnej badaczy i naukowców. W praktyce oznacza to ścisłą współpracę między naukowcami a przedstawicielami przemysłu i biznesu, którzy wspólnie dążą do praktycznego zastosowania technologii, będących efektem pracy naukowej i doświadczalnej.
 
Jednym z narzędzi wykorzystywanych przy komercjalizacji wyników badań, oprócz sprzedaży patentów i licencji, jest tworzenie spółek spin-off lub spin-out. Typologia firm spin-off ściśle wiąże się z podmiotem, z jakiego się wywodzą (spin-off to w tłumaczeniu dosłownym „firma odpryskowa”, jej struktura wyłania się z firmy lub instytucji macierzystej i powstaje na bazie nowej technologii, pomysłu lub projektu ). Najczęściej są to firmy działające w tych obszarach, które są bardzo dynamiczne i stanowią przyszłość w nauce, jak np. biotechnologia, nanotechnologia czy technologie informatyczno-komunikacyjne. Sztuka tworzenia firmy typu spin-off polega na stworzeniu interfejsu między czystą formą technologii wywodzącej się z laboratorium a jej modelem biznesowym, sposobem zarządzania, marketingu i sprzedaży. Choć jest to zadanie trudne i obciążone sporym ryzykiem, to właśnie tego rodzaju spółki generują największe dochody.
 
Przemysław Hałub
 
Prezentacja Power Point – Etapy procesu badawczego
 
Link http://www.magdalenaszpunar.com/_dydaktyka/Etapy%20procesu%20badawczego.pdf
 
DEFINICJE
 
Opracowany w USA przez National Science and Technology Councildokument pod tytułem „Proposed Federal Policy on Research Misconduct”.Został on
wydany jesienią 1999 przez powołane przez Prezydenta U.S.A. Office of Science and Technologyi odnosi się do federalnych agencji naukowych. Dokument ten określa że:
 
Nierzetelność w nauce(scientific misconduct) są to występki przeciwko etyce
w nauce polegające na zmyślaniu, fałszowaniu lub plagiatorstwie przy aplikowaniu o
fundusze, przy prowadzeniu i recenzowaniu badań naukowych, lub też prezentowaniu
ich wyników.
 
Zmyślaniepolega na preparowaniu, rejestrowaniu i publikowaniu wyników nie
uzyskanych.
 
Fałszowaniepolega na manipulacji materiałem badawczym, wyposażeniem
lub metodą oraz na zmienianiu lub pomijaniu danych doświadczalnych w ten sposób,
że wyniki badań nie zostają prawdziwie przedstawione w raportach.
 
Plagiatorstwo(plagiarism) polega na przywłaszczeniu cudzych idei, metod,
wyników lub określeń bez właściwego odniesienia. Plagiatem jest także nieautoryzowane
wykorzystanie informacji uzyskanych w trakcie poufnego recenzowania
wniosków i rękopisów.
http://www.fnp.org.pl/files/dobra_praktyka.pdf
 
Etyka badań naukowych
 
W czasie ostatnich 30 lat wyłoniono konsensus dotyczący podstawowych zasad kierujących badaniami biomedycznymi, które brzmią: szacunek dla ludzi, dobroczynność i sprawiedliwość.Wyraźnie są one przedstawione w Raporcie Belmont(a)i wytycznych Rady dla Międzynarodowych Organizacji Nauk Medycznych.
 
http://www.temple.edu/lawschool/phrhcs/rpar/tools/poland/Module%20V_Ethics_Training%20Materials_EngPol_03_09_05.pdf
 
Na czym polega komercjalizacja technologii?
Innowacja obejmuje wiele złożonych, a zarazem trudnych działań, których efektywna realizacja wymaga formalnego procesu. Pod pojęciem procesu innowacyjnego należy rozumieć generowanie idei innowacyjnej (niezależnie od tego, czego dotyczy lub na jakim obszarze działalności innowacyjnej powstaje), tworzenie, projektowanie oraz pierwszą praktyczną realizację,
 
 Fazy procesu innowacji
 
Podstawowe strategie komercjalizacji to :
·     sprzedaż praw własności,
·     licencjonowanie,
·     alians strategiczny,
·     joint venture,
·     samodzielne wdrożenie
 
Unijne rozwiąznie systemowe
 
Zgodnie ze Strategią Lizbońską Rada Europejska na posiedzeniu w Barcelonie w marcu 2002 roku uzgodniła, że wydatki ogółem na badania i rozwój technologiczny oraz innowacje w UE powinny zostać zwiększone tak, aby do 2010 roku zbliżyć się do poziomu 3% PKB. Dwie trzecie tych wydatków ma pochodzić z sektora prywatnego. Wyzwanie realizacji tego celu podejmuje 7.PR poprzez szereg nowych inicjatyw takich jak Europejskie Platformy Technologiczne (European Technology Platforms – ETP) oraz Wspólne Inicjatywy Technologiczne (Joint Technology Initiatives – JTI).
 
PARP Wsparcie inowacyjności
http://www.biznes-expert.eu/pliki/regulaminpoig.doc
 
Literatura
 
1.   Janasz W., Kozioł K.„Determinanty działalności innowacyjnej przedsiębiorstw”, PWE, Warszawa 2007,
2.   Włosiński W., „Transfer Technologii”, Forum Transferu Technologii, artykuł dostępny pod adresem: http://www.fundacja-intech.org.pl/forum/2006-08-28_wwlosinski.php,
3.   Głodek P. w „Innowacje i transfer technologii – słownik pojęć” PARP, Warszawa 2005,
4.   Głodek P., Gołębiowski M. „Transfer technologii w małych i średnich przedsiębiorstwach – Vademecum innowacyjnego przedsiębiorcy”, Uniwersytet w Białymstoku – Wschodni Ośrodek Transferu Technologii i inni, tekst dostępny pod adresem: www.stim.org.pl/…/vademekum_1tom_transfer_technologii.pdf,
5.   Tamowicz P. „Przedsiębiorczość akademicka – spółki spin-off w Polsce”, PARP, Warszawa 2006 – raport dostępny pod adresem: http://www.parp.gov.pl/files/74/81/106/przed_akademicka.pdf,
6.   Grzeszczak M., Szewc A., Zioło K. „Umowy jako prawne narzędzie transferu innowacji”, PARP, Warszawa 2006.
 
Podsumowanie
 
Niniejszy post jest zaczynem do dyskusji w celu popularyzacji wdrożenia wyników badań i rozwiązań innowacyjnych w współpracy z szeroko rozumianą nauką, spojrzenie komercyjnym na zagadnienie wykorzystania polskiego potencjału.
 
Kejow


Sukces eksperymetu zderzenia hadronów 7TeV w CERN
31 marca, 2010, 7:27 am
Filed under: nowe technologie | Tagi: , , , , , ,

Sukces eksperymetu zderzenia hadronów 7TeV w CERN

Udany efekt zderzenia hadronów 7 TeV w CERN

 
W wielkim zderzaczu hadronów dokonano pierwszych zderzeń protonów przy rekordowej szybkości energii w 7 teraelektronowolt. Pracownicy Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych [CERN] powitali to osiągnięcie oklaskami. Powiodła się dopiero trzecia próba. Dwie poprzednie, dokonane dzis rano, zakończyły się niepowodzeniem z powodu problemów z magnesami i systemami kriogenicznymi, które „zgubiły” snopy protonów.
 
http://polish.ruvr.ru/main.php?lng=pol&q=11350&cid=99&p=30.03.2010
 
 
Steve Mayers dyrektor ds. akceleratorów i technologii przekazał właśnie oficjalny komunikat: „Trzecia próba przeprowadzenia kolizji cząsteczek zakończyła się sukcesem, wymagało to dokładności, precyzji i ogromnej cierpliwości, ale dzięki temu udało się dokonać milowego kroku w historii fizyki i astrofizyki. ” Na podstawie danych zbieranych przez różnorodne czujniki, przez najbliższe kilka dni pracy akceleratora, naukowcy będą mogli dokonać szczegółowej analizy kolizji i obserwowanej materii.

O tym jakie znaczenie dla współczesnej nauki ma to zdarzenie Steve Myers tłumaczył na wczorajszej konferencji prasowej. Wiązki protonów rozpędzone do energii 3,5 TeV (Teraelektronowoltów) krążą już rutynowo w obie strony w akceleratorze LHC (Large Hadron Collider – ang. Wielki Zderzacz Hadronów). Dotychczas nie było jednak prób wystrzelenia wiązek jednocześnie w obu kierunkach, żeby mogły się zderzyć. Potrzebna była żmudna kalibracja akceleratora, bo wiązki są cieńsze od ludzkiego włosa i bardzo trudno kierować nimi tak precyzyjnie w akceleratorze o obwodzie 27 km, żeby trafiły na siebie i aby doszło do zderzeń protonów znajdujących się w wiązkach.

„To trochę tak, jakbyśmy wystrzelili dwie igły z przeciwległych brzegów Atlantyku i kierowali je tak, żeby zderzyły się w połowie drogi” – tłumaczy Myers.

 
http://nauka.wp.pl/title,Nastapily-kolizje-Poczatek-nowej-ery-w-fizyce,wid,12122752,wiadomosc.html
 
 
A oto jak od samego rana przebiegały próby kolizji cząsteczek:!

10:00 -W chwili obecnej trwają przygotowania i ostateczna optymalizacja urządzeń kontrolnych. Są one wielkie, ale niezwykle czułe. Reagują na drgania Ziemi, nawet przejeżdżający pociąg TGV, wywołuje pewne zaburzenia. Pierwsza próba zderzenia przewidziana jest około godziny 11:00!

 
10:50 – akcelerator jest już gotowy, uruchamiane zostają pierwsze wolne wiązki próbne. Pierwsza kolizja nastąpi za około 30 minut.

11:00 – ze względu na to, że dwukrotnie utracono wiązkę, zanim osiągnęła końcową energię, pierwsza próba zderzenia nastąpi po wyeliminowaniu wszelkich zakłóceń, za około 1- 1,5 godziny.

12:00 – Udało się wyeliminować wszelkie zakłócenia. Protony zostają ponownie wzbudzane, gdy utrzymają właściwą intensywność i prędkość zostanie przeprowadzona kolizja. Szacunkowo zacznie się to o 12:45.

12:40 – Uzyskano prędkość 3,5Tev dla wiązek. Następuje ostateczne przygotowanie do zderzenia. Trzymamy kciuki!

13:05 – Gooool! Nastąpiły kolizje! To początek nowej ery w fizyce!

13:45 – Detektor „Atlas” ujawnił pierwsze zdjęcia. Na podstawie gromadzonych podczas pracy akceleratora obrazów i danych naukowcy będą prowadzili szczegółową analizę kolizji cząsteczek. 

 

 

 

Popularyzacja wiedzy o nauce a zwłaszcza fizyce to przyjemność, sukces CERN jest bezsporny.

Kejow



Technologie paliw z CO2 – opisy rozwiązań i badań

Technologie paliw z CO2 – opisy rozwiązań i badań

Cd. Sprawy Paliwo z CO2 w Lublinie w technologii MTG  Kilka dni temu opublikowałem w Salonie 24 post http://www.jaron.salon24.pl/115301,paliwo-z-co2-w-lublinie-w-technologii-mtg

 
 WSTĘP
Do rozwinięcia tematu wezwał mnie blogierzy z Salonu24.pl
 
Metoda I
Proces  fazowej konwersji CO2 dla katalitycznego  elektropneumatycznego  wytwarzania jako innowacyjną metodę co do zasad procesu Fischera-Tropscha (FT) i uzyskania węglowodorów i alkoholi  (C1-C10)
·        Sposób wytwarzania z elektrokatalitycznego poprzez łączenia katalizatorów oraz membran ( protony w reakcji membranowej  i reakcja CO2 na metalu w nanorurkach)
·        Sposób wytwarzania oparty o funkcyjne nanorurki znanej w rozwiązaniach  ogniw paliwowych jako technologia elektrooptyczna przy użyciu anionu (O2-)
Opis wg. prof. Siglinda Perathoner z Uniwersytetu w Messynie Włochy w ramach pracy koordynowanej przez  MAX PLANCK GESELLSCHAFT ZUR FOERDERUNG DER WISSENSCHAFTEN EV o budżecie €875.246 EURO
OPINIA
W  American Chemical Society w San Francisco w dniu 13 września 2006,  profesor Centi powiedziała, że opłacalna produkcja  węglowodorów z CO2 mogą być osiągnięte w ciągu dekady. Po pierwsze, światło słoneczne zostało wykorzystane  aby z katalizatora tytanowego podzielić cząsteczki  wody, uwalniając wolne „protony (jony wodoru), elektrony i tlen.
W drugim etapie, te wolne elektrony są używane do zmniejszenia emisji CO2 i wiązania atomów węgla wraz z wykorzystaniem katalizatorów platyny i palladu wewnątrz nanorurek węglowych.
 
Metoda II
Amerykańscy  naukowcy z Los Alamos National Laboratory F. Jeffrey Martin oraz William L. Kubic Jr, w ramach projektu Green Freedom (Zielona Wolność) Pomysł polega na   przepuszczeniu powietrza przez ciecz roztwór węglanu potasu, które pochłaniają dwutlenek węgla CO2 . Dwutlenek węgla będzie wyodrębniony i poddany reakcji chemicznej, które przekształcają go w paliwa: metanol, benzyny i paliwa lotniczego.
 
Link do filmu edukacyjnego
http://www.youtube.com/watch?v=_ST7oCLUCw4
 
Link do filmu edukacyjnego pt. Ocean Ethanol – CO2 to Ethanol Methanol and Butanol – 2004
http://www.youtube.com/watch?v=0WZ9BzPCmv0
 
Link do filmu edukacyjnego pt. Lewis structures: CO2 and CH3OH wyjaśniającego proces
http://www.youtube.com/watch?v=GXQnJu_7epg
 
Faktem jest, że koncepcja uczonych z Los Alamos Na­tional Laboratory nie narusza żadnych praw fizyki. Zresztą już wcześniej inni naukowcy, tacy jak choćby noblista z chemii George A. Olah z University of Southern California oraz fizyk Klaus Lackner z Columbia Uni­versity, niezależnie od siebie sugerowali podobne idee. Roz­wiązanie proponowane przez Martina i Kubi­ca Jr. jest jednak dopracowane w każdym szczególe i znacznie bardziej zaawansowane technologicznie.
 Pomysł uczonych ma także wadę. Aby odzyskać CO2 z węglanu potasu potrzeba ogromnych ilości energii elektrycznej. Dlatego badacze z Los Alamos National Laboratory obecnie pracują nad udoskonaleniem tego procesu elektrochemicznego. Aby „rafineria” nowego pomysłu mogła wytwarzać dziennie 750 tys. galonów benzyny, trzeba by ją połączyć z elektrownią , najlepiej atomową. Na budowę całej instalacji potrzeba ok. 5 mld dol. Taką samą ilość energii mogą dostarczyć panele słoneczne, choć wtedy cena litra paliwa jednak znacznie wzrośnie.
Link : Motofakty pt. Tania benzyna ze spalin
 
Metoda III
Natura wykorzystuje chlorofil który pod działaniem światła jako absorbera i elektronu nośnika transferowego dokonuje reakcji . Jednak chlorofil nie może bezpośrednio reagować z CO2
Aby naśladować fotosyntezę okazały się  przydatne sztuczne katalizatory wykonane z metali przejściowych, takich renu. Te katalizatory dokonują absorpcji energii słonecznej i przekazywania elektronów CO2. Opracowania w tej sprawie dokonała   Etsuko Fujita, chemik na Wydziale Energetyki  Brookhaven National Laboratory.
 
Jądrowe metody wspomagania produkcji paliw
 
Produkcja wodoru z wykorzystaniem energii jądrowej, wymaganego gazu syntezowego można uzyskać z jądrowych reakcji opartych na wodorze  i recyklingu CO2 z elektrowni węglowych. Dla nowych technologii w ramach rozwoju mogą również uzyskać na bezpośredniej produkcji gazu syntezowego łączone za pomocą wysokiej temperatury wody i CO2 elektrolizy.
 
Podsumowanie
Szczególnie zażne jest podsumowanie zawarte w opracowaniu „The Case for Carbon Dioxide Extraction from Air” autorstwa Klaus S. Lackner, Hans-Joachim Ziock & Patrick Grimes
http://www.americanenergyindependence.com/library/pdf/Reddy8.pdf
 
Pomysł i realizacja badań prof. Nazimka z lubelskiego UMCS zasługuje na pochwałe i wsparcie ze strony rządu dysponenta dotacji.
 
LITERATURA
 
Lista Publikacji  Etsuko Fujita

 

1. Carbon Dioxide Reduction by Pincer Rhodium η2-Dihydrogen Complexes: Hydrogen
Binding Modes and Mechanistic Studies by Density Functional Theory Calculations.
K.-W. Huang, J. H. Han, C. B. Musgrave, and E. Fujita, Organometallics, accepted.
2. Reaction of NH3 with Titania: N-doping of the Oxide and TiN formation. H. Chen, A.
Nambu, W. Wen, J. Graciani, Z. Zhong, J. C. Hanson, E. Fujita, and J. A. Rodríguez, J.
Phys. Chem. B, accepted.
3. Direct Measurements of Rate Constants and Activation Volumes for the Binding of
H2, D2, N2, C2H4 and CH3CN to W(CO)3(PCy3)2: Theoretical and Experimental
Studies with Time-Resolved Step-Scan FTIR and UV-vis Spectroscopy. D. C. Grills,
R. van Eldik, J. T. Muckerman, and E. Fujita, J. Am. Chem. Soc., 2006, 128, 15728-
15741.
4. N-doping of TiO2(110): Photoemission and Density Functional Studies, A. Nambu, J.
Graciani, J.A. Rodriguez, Q. Wu, E. Fujita, and J. Fernandez-Sanz, J. Chem.Phys.
2006, 125, 094706.
5. Kinetic Studies of the Photoinduced Formation of Transition Metal-Dinitrogen
Complexes Using Time-Resolved Infrared and UV-vis Spectroscopy. D. C. Grills, K.-
W. Huang, J. T. Muckerman, and E. Fujita, Coord. Chem. Rev.2006, 250, 1681-1695.
6. Transition State Characterization for the Reversible Binding of Dihydrogen to
Bis(2,2′-bipyridine)rhodium(I) from Temperature- and Pressure-Dependent
Experimental and Theoretical Studies. E. Fujita, B. S. Brunschwig, C. Creutz, J. T.
Muckerman, N. Sutin, D. J. Szalda, R. van Eldik, Inorg. Chem.2006, 45, 1595 – 1603.
7. Carbon-to-Metal Hydrogen Atom Transfer: Direct Observation Using Time-Resolved
Infrared Spectroscopy. J. Zhang, D. C. Grills, K.-W. Huang, E. Fujita, R. M. Bullock,
J. Am. Chem. Soc.2005, 127, 15684-15685.
8. Reaction of Hydroxylmethyl and Hydride Complexes in Water: Synthesis, Structure
and Reactivity of a Hydroxymethyl-Cobalt Complex, C. Creutz, M. H. Chou, E. Fujita,
and D. J. Szalda, Coord. Chem, Rev.2005, 249, 375-390
9. Why is Re-Re Bond Formation/Cleavage of [Re(bpy)(CO)3]2 Different from that of
[Re(CO)5]2? Experimental and Theoretical Studies on the Dimers and Fragments, E.
Fujita and J.T. Muckerman, Inorg. Chem.,2004, 43, 7636-7647
10. Spectroscopic Characterization of Intermediates in CO2 Reduction with Rhenium
Photocatalysts, E. Fujita, Y. Hayashi, S. Kita and B. S. Brunschwig, In Studies in
Surface Science and Catalysis, Vol. 153, pp 271-276, Elsevier, Amsterdam, 2004.
Created on 12/18/2006 2:12 PM
11. Characterization of Transit Species and Products in Photochemical Reactions of
Re(dmb)(CO)3Et with and without CO2, K. Shinozaki, Y. Hayashi, B. S. Brunschwig,
and E. Fujita, Res. Chem. Intermed., in press.
12. Involvement of a Binuclear Species with the Re-C(O)O-Re Moiety in CO2 Reduction
Catalyzed by Tricarbonyl Rhenium(I) Complexes with Diimine Ligands: Strikingly Slow
Formation of the Re-Re and Re-C(O)O-Re Species from Re(dmb)(CO)3S (dmb = 4,4′-
dimethyl-2,2′-bipyridine, S = Solvent), Y. Hayashi, S. Kita, B. S. Brunschwig, and E.
Fujita, J. Am. Chem. Soc. 2003, 125, 11976-11987.
13. Mechanistic Information from Pressure Acceleration of Hydride Formation via Proton
Binding to a Cobalt(I) Macrocycle, E. Fujita, J. F. Wishart and R. van Eldik, Inorg. Chem.
2002, 41, 1579-1583.
14. Reduction of Cobalt and Iron Corroles and Catalyzed Reduction of CO2, J. Grodkowski,
P. Neta, E, Fujita, A. Mahammed, L. Simkhovich and Z. Gross, J. Phys. Chem. A, 2002,
106, 4772-4778.
15. Carbon Dioxide as a Feedstock, C. Creutz and E. Fujita, In Carbon Management:
Implication for R&D in the Chemical Science and Technology, A Workshop Report to the
Chemical Sciences Roundtable, National Research Council, National Academy Science,
Washington, DC, pp 83-92, 2001.
16. Opportunities for Catalysis Research in Carbon Management, H. Arakawa, M. Aresta, J.
N. Armor, M. A. Barteau, E. J. Beckman, A. T. Bell, J. E. Bercaw, C. Creutz, E. Dinjus,
D. A. Dixon, K. Domen, D. L. Dubois, J. Eckert, E. Fujita, D. H. Gibson, W. A. Goddard,
D. W. Goodman, J. Keller, G. J. Kubas, H. H. Kung, J. E. Lyons, L. E. Manzer, T. J.
Marks, K. Morokuma, K. M. Nicholas, R. Periana, L. Que, J. Rostrup-Nielson, W. M. H.
Sachtler, L. D. Schmidt, A. Sen, G. A. Somorjai, P. C. Stair, B. R. Stults and W. Tumas,
Chem. Rev.2001, 101, 953-996.
17. Homogeneous Redox Catalysis in CO2 Fixation, E. Fujita and B. S. Brunschwig, In
Catalysis, Heterogeneous Systems, Gas Phase Systems, Vol.4, Electron Transfer in
Chemistry, Edited by Balzani, et al.; WILEY-VCH: pp 88-126, 2001
18. Reduction of Cobalt and Iron Phthalocyanines and the Role of the Reduced Species in
Catalyzed Photoreduction of CO2, J. Grodkowski, T. Dhanasekaran, P. Neta, P.
Hambright, B. S. Brunschwig, K. Shinozaki and E. Fujita, J. Phys. Chem. A,2000, 104,
11332-11339.
19. Carbon Dioxide Fixation (Chapter 11), E. Fujita and D. L. DuBois, In Photoconversion
of Solar Energy Photochemical and Photoelectrochemical Approaches to Solar Energy
Conversion, Edited by Archer, M. D. and Nozik, A. J.; Imperial College Press: in press
20. Carbon Dioxide Reduction, E. Fujita, In The 2001 McGraw-Hill Yearbook of Science &
Technology, Licker, M. D.; McGraw-Hill Book Co, New York, NY, pp 71-74, 2000
Created on 12/18/2006 2:12 PM
21. Characterization of Ru(bpy)2(CO)(COO) Prepared by CO2 Addition to Ru(bpy)2(CO) in
Acetonitrile, E. Fujita, M. Chou and K. Tanaka, Appl. Organometal. Chem.2000, 14,
844-846.
22. p-Terphenyl Sensitized Photoreduction of CO2 with Cobalt- and Iron-Porphyrins.
Interaction Between CO and Reduced Metalloporphyrins, T. Dhanasekaran, J.
Grodkowski, P. Neta, P. Hambright and E. Fujita, J. Phys. Chem. A,1999, 103, 7742-
7748.
23. Crystallization and Structure of a Binuclear Species Containing the Co-C(OH)-O-Co
Moiety, E. Fujita and D. J. Szalda, Inorg. Chim. Acta2000, 297, 139-144.
24. Enantioselectivities in Electron-Transfer and Excited State Quenching Reactions of a
Chiral Ruthenium Complex Possessing a Helical Structure, T. Hamada, B. S. Brunschwig,
K. Eifuku, E. Fujita, M. Körner, S. Sakaki, R. van Eldik and J. F. Wishart, J. Phys. Chem.
A.1999, 103. 5645-5654.
25. The Apparent One-Electron Oxidation of an Azazirconacylcobutene in the Presence of
B(C6F5)3, C. J. Harlan, T. Hascall, E. Fujita and J. R. Norton, J. Am. Chem. Soc.1999,
121, 7274-7275.
26. Photochemical Carbon Dioxide Reduction with Metal Complexes, E. Fujita, Coord.
Chem. Rev.1999, 185-186, 373-384.
27. Effect of Pressure on the Reversible Binding of Acetonitrile to the „Co(I)-CO2” Adduct
to Form Cobalt(III) Carboxylate, E. Fujita and R. van Eldik, Inorg. Chem.1998, 37, 360-
362.
28. Cobalt-Porphyrin Catalyzed Reduction of CO2. Radiation Chemical, Photochemical,
and Electrochemical Studies, D. Behar, T. Dhanasekaran, P. Neta, C. M. Hosten, D. Ejeh,
P. Hambright and E. Fujita, J. Phys. Chem. A. 1998, 102, 2870-2879.
29. Towards the Photoreduction of CO2 with Ni(2,2′-bipyridine)n
2+ Complexes, Y. Mori, D. J.
Szalda, B. S. Brunschwig, H. A. Schwarz and E. Fujita, In Photochemistry and Radiation
Chemistry: Complementary Methods for the Study of Electron Transfer,J. F. Wishart and
D. G. Nocera, Eds.; Adv. Chem. Ser.; American Chemical Society: Washington, DC,
1998; Vol. 254; pp 279-292.
30. Photochemical Carbon Dioxide Reduction with Metal Complexes: Differences Between
Cobalt and Nickel Macrocycles, E. Fujita, B. S. Brunschwig, D. Cabelli, M. W. Renner,
L. R. Furenlid, T. Ogata, Y. Wada and S. Yanagida, In Studies in Surface Science and
Catalysis: Advances in Chemical Conversions for Mitigating Carbon Dioxide,; T. Inui, M.
Anpo, S. Yanagida and T. Yamaguci, Eds.; Adv. Chem. Conver. for Mitigating Carbon
Dioxide; Elsevier, Amsterdam: Kyoto, Japan, 1998; Vol. 114; pp 97-106. Elsevier,
Amsterdam.
Created on 12/18/2006 2:12 PM
31. Reversible Formation of Bis(2,2′-bipyridine)rhodium(III) Dihydride from Bis(2,2′-
bipyridine)rhodium(I) and Dihydrogen. Direct Transfer of Dihydrogen from
Rhodium(III) Dihydride to Rhodium(I), S. G. Yan, B. S. Brunschwig, C. Creutz, E. Fujita
and N. Sutin, J. Am. Chem. Soc.1998, 120, 10553-10554.
32. High Enantioselectivity in the Electron Transfer Reaction between a Ru(II) Complex of
Menbpy Anion Radical, [Ru(menbpy)3]+. [menbpy = 4,4′-di{(1R,2S,5R)-(-)-
menthoxycarbonyl}-2,2′- bipyridine] and [Co(acac)3]: A Pulse Radiolysis Study, T.
Hamada, S. Sakaki, B. S. Brunschwig, E. Fujita and J. F. Wishart, Chem. Lett.1998,
1259-1260.
33. Direct XANES Evidence for Charge Transfer in Co-CO2 Complexes. E. Fujita, L. R.
Furenlid and M. W. Renner, J. Am. Chem. Soc.1997, 119, 4549-4550.
34. Photo-Induced Generation of Dihydrogen and Reduction of Carbon Dioxide Using
Transition Metal Complexes. N. Sutin, C. Creutz and E. Fujita, Comments Inorg. Chem.
1997, 19, 67-92.
35. Photoreduction of CO2 Using Metal Complexes. E. Fujita, In DOE Workshop on
Research Opportunities in Photochemical Science; Nozik, A. J., Ed.; Department of
Energy, 1996
36. XAS Studies of Ni(I), Ni(II), and Ni(III) Complexes. L. R. Furenlid, M. W. Renner and E.
Fujita, Physica B1995, 208&209, 739-742.
37. Mechanistic and Kinetic Studies of Cobalt Macrocycles in a Photochemical CO2
Reduction System: Evidence of Co-CO2 Adducts as Intermediates. T. Ogata, S. Yanagida,
B. S. Brunschwig and E. Fujita, J. Am. Chem. Soc.1995, 117, 6708-6716.
38. Mechanistic and Kinetic Studies of Cobalt Macrocycles in a Photochemical CO2
Reduction System. T. Ogata, S. Yanagida, B. S. Brunschwig and E. Fujita, Energy
Conversion and Management1995, 36, 669-672.
39. High Electrocatalytic Activity of RRSS-[NiIIHTIM](ClO4)2 and [NiIIDMC](ClO4)2 for
Carbon Dioxide Reduction (HTIM = 2,3,9,10-tetramethyl-1,4,8,11-
tetraazacyclotetradecane, DMC = Cmeso-5,12-dimethyl-1,4,8,11-
tetraazacyclotetradecane). E. Fujita, J. Haff, R. Sanzenbacher and H. Elias, Inorg. Chem.
1994, 33, 4627-4628.
40. Syntheses and Properties of Nickel(I) and Nickel(II) Complexes of a Series of
Macrocyclic N4 Ligands: Crystal Structures of C-RSSR-[NiIHTIM](ClO4), C-RSSR
[NiIIHTIM](ClO4)2, C-RRSS-[NiIIHTIM](ClO4)2, and [NiIITIM](ClO4)2 (HTIM =
2,3,9,10-Tetramethyl-1,4,8,11-tetraazacyclotetradecane, TIM = 2,3,9,10-Tetramethyl-
1,4,8,11-tetraazacyclotetradeca-1,3,8, 10-tetraene. D. J. Szalda, E. Fujita, R.
Sanzenbacher, H. Paulus and H. Elias, Inorg. Chem.1994, 33, 5855-5863.
Created on 12/18/2006 2:12 PM
41. New Catalytic Properties of Metal Macrocycles. S. Yanagida and E. Fujita, In Modern
Coordination Chemistry; Kiso-sakutaikagaku-kenkyukai, ed., Ed.; Kodansha Co.: Tokyo,
Japan, 1994.
42. Toward Photochemical Carbon Dioxide Activation by Transition Metal Complexes. E.
Fujita, B. B. Brunschwig, T. Ogata and S. Yanagida, Coord. Chem. Rev.1994, 132, 195-
200
43. C-H Bond Activation by Cobalt(I) Macrocycles: Rapid H/D Exchange between
Macrocycle and Acetonitrile Solvent. E. Fujita and C. Creutz, Inorg. Chem.1994, 33,
1729-1730.
44. Binding of Carbon Dioxide to Metal Macrocycles: Toward a Mechanistic Understanding
of Electrochemical and Photochemical Carbon Dioxide Reduction. E. Fujita, Proceedings
of the International Conference on Carbon Dioxide Utilisation, pp. 231-240, Bari, Italy,
September 26-30, 1993.
45. Carbon Dioxide Activation by Cobalt Macrocycles. Evidence of Hydrogen Bonding
between Bound CO2 and the Macrocycle in Solution. E. Fujita, C. Creutz, N. Sutin and B.
S. Brunschwig, Inorg. Chem.1993, 32, 2657-2662.
46. Efficient and Selective Electron Mediation of Cobalt Complexes with Cyclam and
Related Macrocycles in p-Terphenyl-Catalyzed Photoreduction of CO2. S. Matsuoka, K.
Yamamoto, T. Ogata, M. Kusaba, N. Nakashima, E. Fujita and S. Yanagida, J. Am.Chem.
Soc.1993, 115, 601-609.
47. Properties and Reactivity of Metallocarboxylates. Crystal and Molecular Structure of the
-CO2
2-Bridged „Polymer” {[CoIII(en)2(CO2)] (ClO4)•H2O}n. D. J. Szalda, M. H. Chou, E.
Fujita and C. Creutz, Inorg. Chem.1992, 31, 4712-4714.
48. Brookhaven National Laboratory — An Introduction to the Chemistry Department. E.
Fujita, Kagaku to Kogyo, The Chemical Society of Japan1992, 45, 1424-1425.
49. Structures of racemicand meso5,7,7,12,14,14-Hexamethyl-1,4,8,11-
tetraazacyclotetradeca-4, 11-diene)nickel(II) Perchlorate. D. J. Szalda and E. Fujita, Acta
Cryst.1992, C48, 1767-1771.
50. Photophysical Properties of Covalently Attached Ru(bpy)3
2+ and Mcyclam2+ (M = Ni,H2)
Complexes. E. Fujita, S. J. Milder and B. S. Brunschwig, Inorg. Chem.1992, 31, 2079-
2085.
51. Unusual Spin Density Localization in a Porphyrin π Radical. The π Anion Radical of
Octaethylisobacteriochlorin. M. W. Renner, E. Fujita, I. Fujita, A. D. Procyk, D. F.
Bocian and J. Fajer, J. Phys. Chem.1992, 96, 9597-9600.
Created on 12/18/2006 2:12 PM
52. Thermodynamics and Kinetics of Carbon Dioxide Binding to Two Stereoisomers of a
Cobalt(I) Macrocycle in Aqueous Solution. C. Creutz, H. A. Schwarz, J. F. Wishart, E.
Fujita and N. Sutin, J. Am. Chem. Soc.1991, 113, 3361-3371.
53. EXAFS Studies of NiII, NiI and NiI-CO Tetraazamacrocycles and the Crystal Structure of
(5,7,7,12,14,14-Hexamethyl-1,4,8,11-tetraazacyclotetradeca-4,11-diene) Nickel(I)
Perchlorate. L. R. Furenlid, M. W. Renner, D. J. Szalda and E. Fujita, J. Am. Chem. Soc.
1991, 113, 883-892.
54. Carbon Dioxide Activation by Cobalt(I) Macrocycles: Factors Affecting CO2 and CO
Binding. E. Fujita, C. Creutz, N. Sutin and D. J. Szalda, J. Am. Chem. Soc.1991, 113,
343-353.
55. Solution Studies of the Cobalt(II) N-rac– and N-meso-CoL2+ Isomers and Molecular and
Crystal Structures of the Low-Spin, Five-Coordinate Cobalt(II) Macrocyclic Complexes
N-rac-[CoL(H2O)](ClO4)2 0.6H2O (1) and N-rac-[CoL(OClO3)]ClO4 (2); (L =
5,7,7,12,14,14-Hexamethyl-1,4,8,11-Tetraazacyclotetradeca-4, 11-Diene). D. J. Szalda, C.
L. Schwarz, J. F. Endicott, E. Fujita and C. Creutz, Inorg. Chem.1989, 28, 3214-3219.
56. ESR and ENDOR Probes of Skeletal Conformations. Implications for Conformations and
Orientations of Chlorophylls in vivo. A. Forman, M. W. Renner, E. Fujita, K. M. Barkigia,
M. C. W. Evans, K. M. Smith and J. Fajer, Israel J. Chem.1989, 29, 57-64.
57. A Dissociative Pathway for Equilibration of a Hydrido CoL(H)2+ Complex with CO2 and
CO: Ligand Binding Constants in the Macrocyclic [14]Dienecobalt(I) System. C. Creutz,
H. A. Schwarz, J. F. Wishart, E. Fujita and N. Sutin, J. Am. Chem. Soc.1989, 111, 1153-
1154.
58. Cobalt(I), -(II), and -(III) Complexes of a Tetraaza 14-Membered Macrocycle,
5,7,7,12,14,14-Hexamethyl-1,4,8,11-Tetraazacyclotetradeca-4, 11-Diene (L). Crystal and
Molecular Structures of [CoL(CO)]ClO4, trans-CoLCl2, cis-[CoL(CO3)]ClO4. D. J.
Szalda, E. Fujita and C. Creutz, Inorg. Chem.1989, 28, 1446-1450.
59. Carbon Dioxide Activation: Thermodynamics of CO2 Binding and the Involvement of
Two Cobalt Centers in the Reduction of CO2 by a Cobalt(I) Macrocycle. E. Fujita, D. J.
Szalda, C. Creutz and N. Sutin, J. Am. Chem. Soc.1988, 110, 4870-4871.
60. Are Chlorinated Chlorophylls Components of Photosystem I Reaction Centers? J. Fajer,
E. Fujita, H. A. Frank, B. Chadwick, D. Simpson and K. M. Smith, In Progress in
Photosynthesis Research; Biggins, J., Ed., Ed.; Martinus Nijhoff Publ.: Dordrecht,
Germany, 1987; Vol.; pp. 307-310.
61. Chlorinated Chlorophylls: Components of Green Plant Reaction Centers? E. Fujita, J.
Fajer, B. Chadwick, H. Frank, D. Simpson and K. M. Smith, Biophys. J.1986, 49, 483a.
Created on 12/18/2006 2:12 PM
62. ESR and ENDOR of Bacteriopheophytin and Radicals. Implications for
Bacteriochlorophylls in vivo. T. L. Horning, E. Fujita and J. Fajer, J. Am. Chem. Soc.
1986, 108, 323-325.
63. Experimental, Structural and Theoretical Models of Bacteriochlorophylls a, d, and g. J.
Fajer, K. M. Barkigia, E. Fujita, D. A. Goff, L. K. Hanson, J. D. Head, T. Horning, K. M.
Smith and M. C. Zerner, In Antennas and Reaction Centers of Photosynthetic Bacteria:
Structure, Interactions and Dynamics; Michel-Beyerle, M., Ed.; Springer Verlag: New
York, NY, 1985.
64. Cobalt(II) Nitrosyl Cation Radicals of Porphyrins, Chlorins, and Isobacteriochlorins.
Models for Nitrite and Sulfite Reductases and Implications for A1u Heme Radicals. E.
Fujita, C. K. Chang and J. Fajer, J. Am. Chem. Soc.1985, 107, 7665-7669.
65. Bridged Ferrocenes. 10. Structural Phenomena. M. Hillman, E. Fujita, H. Dauplaise, Å.
Kvick and R. C. Kerber, Organometallics1984, 3, 1170-1177.
66. Models for Nitrite Reductases. Redox Chemistry of Iron Nitrosyl Porphyrins, Chlorins
and Isobacteriochlorins and Cation Radicals of Cobalt Nitrosyl Isobacteriochlorins. E.
Fujita and J. Fajer, J. Am. Chem. Soc.1983, 105, 6743-6745.
67. Bridged Ferrocenes IX. Lithiation and Subsequent Reactions of 1,1′ –
Trimethyleneferrocene. M. Hillman, L. Matyevich, E. Fujita, U. Jagwani and J.
McGowan, Organometallics1982, 1, 1226-1229.
68. Bridged Ferrocenes VIII. Correlation of Redox Potentials with Structure. E. Fujita, B.
Gordon, M. Hillman and A. G. Nagy, J. Organomet. Chem.1981, 218, 105-114.
69. Bridged Ferrocenes VI. Hydrogenation with Pd/C Catalyst. M. Hillman, B. Gordon, N.
Dudek, R. Fajer, E. Fujita, J. Gaffney, P. Jones, A. J. Weiss and S. Takagi, J. Organomet.
Chem.1980, 194, 229-256.
70. Polynuclear Complexes with Hydrogen-Bonded Bridges. 4. Structure and Magnetic
Properties of Dinuclear Copper(II) Complexes of Amino Alcohols. J. A. Bertrand, E.
Fujita and D. G. VanDerveer, Inorg. Chem.1980, 19, 2022-2028.
71. Polynuclear Complexes with Hydrogen-Bonded Bridges. 3. Oxygen-Oxygen Hydrogen
Bonding Between Tris Chelates of 2-Aminoethanol. J. A. Bertrand, P. G. Eller, E. Fujita,
M. O. Lively and D. G. VanDerveer, Inorg. Chem.1979, 18, 2419-2423.
72. Structure of a Tetranuclear Cobalt(II)-Cobalt(III) Complex of Bis(2-
Hydroxyethyl)Amine [Co4(NH(C2H4OH)2)2 (NH(C2H4O)2)4] (ClO4)2. J. A. Bertrand, E.
Fujita and D. G. VanDerveer, Inorg. Chem.1979, 18, 230-233.
Created on 12/18/2006 2:12 PM
73. Bridged Ferrocenes III. The Crystal and Molecular Structure of 1,1′,2,2′,3,4,4′,5′-
Tetrakis(Trimethylene)Ferrocene. M. Hillman and E. Fujita, J. Organomet. Chem.1978,
155, 99-108.
74. Bridged Ferrocenes II. The Crystal and Molecular Structure of 1,1′,2,2′,4,4′-
Tris(Trimethylene)Ferrocene. M. Hillman and E. Fujita, J. Organomet. Chem.1978, 155,
87-89.
75. Preparation, Properties, and Crystal Structure of Dichloro (1,3-Dibenzoyl-2-
Azapropenato)(Ethanol)Iron(III). J. A. Bertrand, E. Fujita, P. G. Eller and D. G.
VanDerveer, Inorg. Chem.1978, 17, 3571-3574.
76. Crystal and Molecular Structure of Bis[N-(Picolinoyl)-3-Amino-1-Propoxido-
Aquocopper(II)] Dihydrate. A Copper(II) Dimer Containing a Bent Four-Membered Ring.
J. A. Bertrand, E. Fujita and P. G. Eller, Inorg. Chem.1974, 13, 2067-2071.
77. Studies on Mixed Chelates III. Mixed Copper(II) Chelates with N,N,N’,N’-
Tetramethylethylenediamine and β-Diketones. Y. Fukuda, A. Shimura, M. Mukaida, E.
Fujita and K. Sone, J. Inorg.Nucl. Chem.1974, 36, 1265-1270.