Jaronwoj Blog Warszawa Polska


OBIETNICE PREMIERA TUSKA W EXPOSE O POLITYCE ENERGETYCZNEJ 2007-2011

 Skrót z wystąpienia sobotniego w zakresie energetyki

 Zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego.

  • Wsparcie projektów infrastrukturalnych UE dot. bezpieczeństwa energetycznego.
  • Wytwarzanie biopaliw i biogazów.

 

Kto zaufał obietnicom Premiera Donalda Tuska

 

Sejm w sobotnim głosowaniu bezwzględną większością głosów udzielił wotum zaufania rządowi Tuska. Za głosowało 234 posłów, przeciw -211, wstrzymało się 2 posłów. W głosowaniu udział wzięło 447 posłów, większość bezwzględną stanowiło – 224.

 

Dzięki staraniom rządu, Polska jest dziś bezpieczna energetycznie – oświadczył w sobotę w Sejmie premier Donald Tusk, odpowiadając na pytania, zadane mu przez posłów po jego piątkowym exposé.

 

Wymieniając działania swego rządu w kwestii bezpieczeństwa energetycznego, Tusk mówił o przygotowanym programie polskiej energetyki jądrowej, rozpoczęciu wydobycia gazu łupkowego, budowie interkonektorów gazowych i „liczonych w tysiącach kilometrów” nowych gazociągach, gazoporcie, kontraktach gazowych z Katarem i Rosją.

„Jeśli z czegoś możemy być dumni – bo to było wielkie przedsięwzięcie dyplomatyczne, logistyczne, finansowe – to z tego wspólnego działania na rzecz bezpieczeństwa energetycznego. Dzisiaj Polska jest bez porównania bardziej bezpieczna, dzięki realnej dywersyfikacji. W następnych czterech latach będziemy kontynuować te prace, skończyło się gadanie o bezpieczeństwie energetycznym i dywersyfikacji, a stały się fakty. Dzisiaj Polska jest bezpieczna energetycznie” – przekonywał Tusk.

Dodał, że przebudowa polskiej energetyki to zadanie na 20 lat i rząd zdaje sobie sprawę z czekającego go „gigantycznego” wysiłku, zwłaszcza, jeśli chodzi o sieci przesyłowe i wytwarzanie prądu. „Będą też zależne od skutecznego wywalczenia, a potem absorpcji środków europejskich” – podkreślił szef rządu.

Donald Tusk oświadczył też, że kierowane pod adresem jego rządu zarzuty zaakceptowania niekorzystnych dla Polski zapisów pakietu energetyczno-klimatycznego są nieprawdziwe. „Poprzedni prezydent Lech Kaczyński podjął te zobowiązania na Radzie Europejskiej. Jak sam powiedział publicznie, ale i w rozmowie ze mną, stało się to na prośbę kanclerz Angeli Merkel i uzyskał w ten sposób pewne zobowiązania dotyczące innych zapisów ustrojowych UE” – stwierdził.

Jak dodał, Lech Kaczyński po pewnym czasie uczciwie i otwarcie przyznał, że konsekwencje tego kroku mogą być rzeczywiście bardzo kosztowne dla Polski. „Nie chciałbym, aby kiedykolwiek więcej pojawiały się fałszywe argumenty w tej debacie, ona jest zbyt poważna na formułowanie nieprawdziwych zarzutów” – podkreślił Tusk.

Jak mówił, w kwestii pakietu działalność rządu polegała na tym, żeby niwelować złe skutki i korygować zapisy, żeby był on możliwie mało szkodliwy z punktu widzenia interesów polskiej energetyki.

 

PAP/WNP

 

 

 

Weryfikacja obietnic rządzących jest naturalnym i niezbędnym elementem zdrowej debaty publicznej. Dlatego Fundacja Republikańska opracowała pierwszy w historii III RP wyczerpujący raport rozliczający rząd z realizacji zobowiązań zaciągniętych wobec obywateli. Do pracy nad tym projektem zainspirowały nas inicjatywy popularne w państwach zachodnich, takie jak np.: the Obameter (USA), the Guardian coalition pledge tracker  (Wielka Brytania), czy le Sarkomètre (Francja).

Przedmiotem naszej analizy było exposé wygłoszone przez premiera Donalda Tuska 23 listopada 2007 roku.

 

 

Zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego

 

Najważniejszym elementem bezpieczeństwa gospodarczego jest bezpieczeństwo energetyczne, które rozumiemy przede wszystkim jako gwarancję niezakłóconych dostaw nośników energii po akceptowalnych cenach, przy równoczesnej trosce o ekologię. Myślimy tu przede wszystkim o odbiorcy detalicznym. Politykę tę będziemy realizować w ramach strategii narodowej, współdziałając z partnerami z Unii Europejskiej.

Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów
Warszawa, 23 listopada 2007
r.

 

Stan realizacji:

Najważniejszym dokumentem strategicznym państwa w tym sektorze przyjętym przez Radę Ministrów jest Polityka energetyczna Polski do 2030 rok z 10 listopada 2009 roku (Załącznik do uchwały nr 202/2009 Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2009 r.), która wyznacza następujące priorytetowe cele: poprawę efektywności energetycznej, wzrost bezpieczeństwa dostaw, energetykę jądrową, rozwój odnawialnych źródeł energii, rozwój konkurencji i ochronę środowiska. Warto jednak przypomnieć, że pierwotna wersja Polityki nie zakładała produkcji energii w elektrowniach atomowych i dopiero kryzys energetyczny na Ukrainie spowodował zaktualizowanie strategii w tym zakresie. Prawie po roku funkcjonowania rządu powołany został doradca premiera ds. bezpieczeństwa energetycznego. Ponadto, we września 2008 roku Polska przystąpiła do Międzynarodowej Agencji Energetycznej.

W dniu 13 stycznia 2009 r. Rada Ministrów przyjęła uchwałę (Uchwała Nr 4/2009.) o rozpoczęciu prac nad Programem Polskiej Energetyki Jądrowej oraz o powołaniu pełnomocnika rządu ds. energetyki jądrowej. Celem programu jest uruchomienie pierwszej elektrowni jądrowej w roku 2020. W lipcu 2009 r. Ministerstwo Gospodarki opublikowało Ramowy harmonogram działań dla energetyki jądrowej. Następnie, pod koniec 2009 roku powstała spółka celowa PGE Energia Jądrowa S.A., która ma się zajmować przygotowaniem i rozpoczęciem inwestycji, tj. budowy dwóch elektrowni atomowych o mocy około 3 tys. MW każda. Z ostatnich doniesień wiadomo, że oddanie pierwszej elektrowni przesunie się co najmniej o dwa lata, czyli do 2022 r. Do tej pory nie zostało wybrane miejsce lokalizacji pierwszej elektrowni. Dnia 16 sierpnia 2010 r. został przedstawiony projekt Programu Polskiej Energetyki Jądrowej, będący strategicznym dokumentem rozwoju tego segmentu rynku w Polsce. Z końcem września skończyły się konsultacje społeczne nad założeniami do projektów ustawy o energetyce jądrowej oraz ustawy o cywilnej odpowiedzialności za szkodę jądrową.

12 kwietnia 2010 roku prezydent podpisał ustawę o szczególnych uprawnieniach ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa oraz ich wykonywaniu w niektórych spółkach kapitałowych lub grupach kapitałowych prowadzących działalność w sektorach energii elektrycznej, ropy naftowej oraz paliw gazowych (Dz.U. 2010 nr 65 poz. 44).

Dnia 29 maja 2010 roku weszła w życie nowelizacja ustawy o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz.U. 2010 nr 81 poz. 532). Ustawa ta znowelizowała przepisy dotyczące sposobu wyliczania kary pieniężnej nakładanej na przedsiębiorcę za niedopełnienie obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, obniżania ilości tych zapasów poniżej poziomu określonego w ustawie oraz utrzymywania, w ramach zapasów obowiązkowych, paliw niespełniających wymagań jakościowych.

„Polityka energetyczna Polski do 2030 roku (Załącznik do uchwały nr 202/2009 Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2009 r.)zawiera przyjęta przez Radę Ministrów z 10 listopada 2009 roku zawiera definicję bezpieczeństwa energetycznego w brzmieniu: „Przez bezpieczeństwo energetyczne rozumie się zapewnienie stabilnych dostaw paliw i energii na poziomie gwarantującym zaspokojenie potrzeb krajowych i po akceptowanych przez gospodarkę i społeczeństwo cenach, przy założeniu optymalnego wykorzystania krajowych zasobów surowców energetycznych oraz poprzez dywersyfikację źródeł i kierunków dostaw ropy naftowej, paliw ciekłych i gazowych.”

Na szczególną uwagę zasługuje zwrot „po akceptowanych przez gospodarkę i społeczeństwo cenach”. Według prognoz uwzględniających wpływ pakietu klimatycznego, ceny energii elektrycznej w Polsce wzrosną w ciągu najbliższych pięciu lat dwukrotnie. Powodem tak znaczącego wzrostu jest zmiana roku bazowego przyjętego w pakiecie klimatycznym.

9 lutego 2007 roku Komitet Europejski Rady Ministrów w rządzie Jarosława Kaczyńskiego przyjął polskie stanowisko w sprawie pakietu klimatyczno-energetycznego. Zawierało ono wiele ważnych dla nas postanowień. Najważniejsze jednak było potwierdzenie akceptowalnego dla nas roku bazowego jako roku 1990. Polska była sygnatariuszem Protokołu z Kioto. W wyniku zmian, które zaszły w trakcie transformacji polskiej gospodarki, po 1989 roku z wyprzedzeniem wypełniliśmy swoje zobowiązania. Eksperci obliczali, że w stosunku do przyjętego w Protokole z Kioto roku bazowego – 1988 zredukowaliśmy emisje o ok. 31%. Założona w propozycjach Komisji Europejskiej redukcja o 20% do roku 2020 w stosunku do roku 1990 (średnio dla całej Unii Europejskiej) była dla Polski bezpieczna. W grudniu 2008 r. pakiet klimatyczny w zaproponowanej przez Komisję Europejską formie został przyjęty przez Parlament Europejski i państwa członkowskie. W dokumencie tym przewidziano dla Polski zwiększenie limitu emisji CO2 o 14% natomiast zmieniono rok bazowy z 1990 na 2005, co radykalnie pogorszyło naszą sytuację w zakresie możliwości emisji CO2.

W sektorze gazowym pojawiło się kilka istotnych faktów. Została podpisana umowa gazowa. W ramach tej umowy Gazprom będzie dostarczał do Polski rocznie 10,24 mld m3 gazu do roku 2022. W kontrakcie obowiązuje formuła „take or pay” – czyli obowiązek zapłaty także za gaz nieodebrany. Formuła cenowa zawarta w umowie przesądza o bardzo wysokich cenach tego surowca w porównaniu z ceną tego surowca na zachodzie. Cena za tranzyt gazu do Niemiec przez terytorium naszego kraju jest dwu-trzykrotnie niższa od ceny w innych państwach tranzytowych.

Budowa terminala LNG jest kontynuowana, jednakże biorąc pod uwagę ilość gazu dostarczanego w ramach kontraktu jamalskiego i wydobycie własne z jednej strony oraz zużycie gazu z drugiej, istnieje obawa, że włączony do eksploatacji terminal LNG będzie wykorzystywany znacznie poniżej swoich możliwości eksploatacyjnych.

Ocena:

Cel nie został zrealizowany (z wyjątkiem rozpoczęcia prac nad elektrownią atomową i budową terminala LNG).

Komentarz:

Najważniejszą kwestią jest wejście w życie pakietu klimatycznego i w konsewencji gigantyczne podwyżki cen energii elektrycznej. Zaskutkuję to odczuwalnym zubożeniem społeczeństwa i utratą konkurencyjności polskich przedsiębiorstw. Sprawę dodatkowo komplikuje techniczne zużycie infrastruktury elektroenergetycznej. 70% sieci przesyłowych i dystrybucyjnych jest przestarzałe i wymaga i wymaga remontu lub wymiany. Ponad połowa bloków energetycznych liczy sobie ponad 40 lat. Szacuje się, że nakłady inwestycyjne na energetykę do 2030 r. wymagają kwoty ok. 200 mld zł.

Pozytywnie natomiast należy ocenić działania rządu dotyczące rozpoczęcia prac nad stworzeniem prawnych uregulowań budowy pierwszej w Polsce elektrowni atomowej. Jest to jednak element długofalowej strategii rozwoju tego rynku. W odniesieniu do sektora gazowego mamy brak jasności co do zbilansowania gazu w Polsce. Sztywne wolumeny dostaw gazu zapisane w kontrakcie jamalskim stawiają pod znakiem zapytania możliwości optymalnego wykorzystania terminala LNG oraz możliwości konsumpcji spodziewanych w najbliższych latach dostaw gazu łupkowego.

Fundacja Republikańska

 

 

Kontynuacja działań poprzedniego rządu na rzecz dywersyfikacji dostaw nośników energii, również w wymiarze międzynarodowym

 

Z uwagą potraktujemy wysiłki poprzedniego rządu w sprawie dywersyfikacji dostaw nośników energii. Wysoko oceniamy niektóre z jego działań w tej dziedzinie, ale także zastrzegamy sobie prawo do korekty niektórych planów wszędzie tam, gdzie będziemy widzieli taką konieczność. Dotyczy to zarówno projektu dostaw ropy naftowej, jak i gazu ziemnego. Będziemy szukać rozwiązań zabezpieczających interesy gospodarcze Polski w kwestiach energetycznych i na pewno nie stracimy z pola widzenia uwarunkowań politycznych w relacjach z naszymi sąsiadami, które tak bardzo koncentrowały uwagę naszych poprzedników.

Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów
Warszawa, 23 listopada 2007 r.

 

Stan realizacji:

W marcu 2009 roku zlikwidowany został departament w Ministerstwie Gospodarki ds. dywersyfikacji dostaw nośników energii. Nie ma też centrum koordynacji działań rządu w tym zakresie. W analizowanym okresie zostały faktycznie wstrzymane prace związane z budową połączenia gazociągowego ze złożami skandynawskimi na Morzu Północnym poprzez duński system przesyłowy (projekt Baltic Pipe). Kontynuowany jest natomiast projekt budowy terminalu LNG do odbioru skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu. W 2007 r. została powołana spółka do budowy i eksploatacji terminalu – Polskie LNG Sp. z o.o. (spółka następnie została nabyta do PGNiG S.A. przez GAZ-SYSTEM S.A. oraz w 2010 roku przekształcona w spółkę akcyjną). Dnia 4 czerwca 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, która określa zasady przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu wymaganych ze względu na istotny interes bezpieczeństwa państwa oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. 2009 nr 84 poz. 700. Ustawa ta została następnie znowelizowana (Dz.U. 2010 nr 57 poz. 358). W czerwcu 2009 r. PGNiG podpisało umowę z Qatargasem na dostawy 1,5 mld. m3 gazu skroplonego rocznie. Zgodnie z harmonogramem, spółka Polskie LNG S.A. 17 września 2010 r. oficjalnie przekazała plac budowy wykonawcy (konsorcjum SAIPEM-TECHINT-PBG), który teraz odpowiada za wszystkie prace prowadzone na terenie inwestycji. Szczegółowy harmonogram realizacji przedsięwzięcia zakłada oddanie obiektu do eksploatacji w terminie do 30 czerwca 2014 roku. Początkowa zdolność przeładunkowa terminalu ma wynosić 5 mld m³ rocznie, zaś następnie planowane jest rozbudowanie terminalu do przepustowości 7,5 mld m³ rocznie.

W zakresie dywersyfikacji dostaw ropy naftowej doszło do porozumienia rządu i prezydenta i wspólnie kontynuowano działania na rzecz projektu Odessa–Brody–Płock–Gdańsk (tzw. szczyt w Kijowie w 2007 r.). Dnia 14 kwietnia 2008 w obecności prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki oraz prezydenta Polski Lecha Kaczyńskiego została podpisana umowa – pomiędzy inwestorem międzynarodowym przedsiębiorstwem rurociągowym Sarmatia oraz firmą Granherne, która pod koniec marca wygrała przetarg na realizację techniczno-ekonomicznego uzasadnienia projektu „Odessa – Brody – Płock – Gdańsk”. Po wykonaniu feasibility study brak jest do tej pory politycznej decyzji dotyczącej budowy tego ropociągu, co wstrzymuje cały proces inwestycyjny. Szacowany koszt tej inwestycji to 1,8 mld zł., z czego ok. 0,5 mld zł ma być dofinansowane z UE.

 

Ocena:

Cel nie został zrealizowany (z wyjątkiem kontynuacji projektu terminalu LNG).

 

Komentarz:

Jeśli chodzi o kontynuację najważniejszych projektów dywersyfikacyjnych poprzedniego rządu, to obietnica ta została tylko częściowo zrealizowana w zakresie budowy gazoportu w Świnoujściu. Zostały natomiast całkowicie wstrzymane prace nad projektem Baltic Pipe. Także projekt Sarmacja nie doczekał się zielonego światła. Oba projekty, przy zachowaniu ich ekonomicznej opłacalności, pozwoliłyby uzyskać nowe drogi transportu surowców energetycznych do Polski, co przyczyniłoby się do zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego.

Fundacja Republikańska

 

 

Wspieranie wszelkich projektów infrastrukturalnych Unii Europejskiej mogących podwyższyć poziom bezpieczeństwa energetycznego kontynentu

 

Mój rząd będzie wspierał w naszym polskim, narodowym interesie wszelkie projekty infrastrukturalne Unii Europejskiej mogące podwyższyć poziom bezpieczeństwa energetycznego kontynentu, upatrując w tych projektach szansę na rozwiązanie również naszych problemów. Niemniej od naszych unijnych partnerów oczekujemy pełnego zrozumienia polskich i regionalnych uwarunkowań związanych z bezpieczeństwem energetycznym.

Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów
Warszawa, 23 listopada 2007 r.

 

Stan realizacji:

Brak działań w tym zakresie.

Ocena:

Cel nie został zrealizowany.

Komentarz:

Niektóre z paneuropejskich inwestycji infrastrukturalnych podwyższając „poziom bezpieczeństwa energetycznego kontynentu”, jednocześnie służą interesom części państw członkowskich i są wymierzone wprost w interes innych. Przykładem takich inwestycji infrastrukturalnych są trasy transportu rosyjskiego gazu do Unii Europejskiej: „Nordstream” (zagrażający Polsce wprost) i „Southstream” (zagrożenie dla projektu dywersyfikacji gazu ziemnego dla Europy Środkowej „Nabucco”).

 

Fundacja Republikańska

 

Kontynuacja działań na rzecz budowy polsko-litewskiego mostu elektroenergetycznego

 

Rozumiemy także wagę mostu energetycznego między Litwą a Polską i traktujemy to jako bardzo dobry przykład tego typu inwestycji.

Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów
Warszawa, 23 listopada 2007 r.

 

Stan realizacji:

19 maja 2008 r. polski operator systemu energetycznego PSE-Operator S.A. i jego litewski odpowiednik Lietuvos Energija AB utworzyły spółkę joint-venture LitPol Link, mającą zająć się wstępną fazą projektu mostu elektroenergetycznego między Ełkiem a Alytusem – wykonaniem analiz i studiów, uzyskaniem pozwoleń umożliwiających realizację inwestycji. Projekt ten uzyskał dofinansowanie z unijnego programu „Infrastruktura i Środowisko na lata 2007 – 2013” w wysokości 683 mln zł. Dnia 31 maja 2010 r. w Brukseli pod auspicjami unijnego komisarza ds. energii zostało zawarte porozumienie ministrów gospodarki Polski, Litwy, Łotwy i Estonii o powołaniu grupy roboczej, która ma nadzorować budowę kluczowych projektów infrastrukturalnych w tym regionie, a więc głównie mostu polsko-litewskiego.

Ocena:

Obietnica w trakcie realizacji.

Kometarz:

 Obecnie projekt jest na etapie uzgodnień społecznych i analiz środowiskowych. Nie jest jeszcze przesądzona trasa linii, bowiem istnieje sześć różnych wariantów przebiegu magistrali. Prace na budową mają się rozpoczęć dopiero pod koniec 2011 r., a pierwszy etap inwestycji może się zakończyć ok. 2015 r. (całość natomiast ok. 2020 r.). Po pierwszym etapie połączenie osiągnie moc 500 MW, a docelowo 1000 MW. Linia, która po stronie polskiej będzie mieć 106 km długości, a po litewskiej 48 km, ma kosztować ok. 237 mln euro. Aby inwestycja miała sens i mogła być w pełni wykorzystana, trzeba jednak rozbudować system energetyczny w północno-wschodniej Polsce. Wymaga to nakładów w wysokości ok. 600 mln euro. Istotne jest również zadbanie przez przedstawicieli rządu o inne działania związane z realizacją inwestycji, a w szczególności o udział polskiej strony w budowie elektrowni atomowej na Litwie na korzystnych warunkach. Do tej pory nie został wybrany inwestor strategiczny do budowy Ignaliny II. Wstępnie szacuje się wydatki na budowę jednego bloku w wysokości 4 mld euro. Skład właścicielski miałby wyglądać następująco: inwestor stategiczny miałby 51 proc. udziałów, natomiast resztę udziałów proporcjonalnie miałaby Polska, Litwa, Łotwa i Estonia. Z polskiej strony w inwestycji uczestniczyłaby Polska Grupa Energetyczna, która miałaby ok. 10 – 12 proc., a więc potrzebowałaby ok. 2 mld. zł. na tę inwestycję.

            Środki potrzebne na realizację całego projektu – a więc wraz z rozbudową sieci w Polsce i elektrowni na Litwie – stanowią duże ryzyko niepowodzenia inwestycji, zważywszy na stan całego sektora elektroenergetycznego, który potrzebuje ogromnych nakładów inwestycyjnych z racji zmieniających się przepisów wynikających z pakietu klimatyczno-energetycznego.

 

Fundacja Republikańska

 

Ocena własna kończąca zestawienie  z expose

 

Łatwiej powiedzieć o tym o czym zapomniano powiedzieć lub co przemilczano

 

  • Kontrakt gazowy z Gazpromem ( sukces czy porażka?)
  • Umocnienie pozycji krajowych monopolistów PGNiG i  PKN Orlen
  • Brak informacji o gazie łupkowym i polityce koncesyjnej
  • Brak informacji o energetyce jądrowej
  • Brak informacji o deregulacji rynku energii i roli URE

 

Dyskusja na tema temat jest konieczna

 

 

Kejow

 

Wojciech Stefan Jaron

Reklamy


Wywiad z Sumiko Mori o elektrowni Fukushima w Warszawie podczas wizyty Baracka Obamy maj 2011

Niezwykły wywiad z dziennikarką japońskiej telewizji Sumiko Mori podczas oczekiwania na wizytę Prezydenta USA Baracka Obamy w Kancelarii Prezydenta RP w Warszawie w maju 2011r. Sympatyczna rozmowa i temat elektrownia Fukishima Daitchi , kilka zwrotów grzecznosciowych po japońsku i udzieliła wywiadu do kamery.

Mówiła że Japończycy ufają rządowi z zwalczaniu katastryfy elektroni atomowej

Link do You Tube http://www.youtube.com/watch?v=Zv3jEogkgXU&hd=1

Piosenkę spiewa Miou Fuji Naga spiewający ambasador Japońii występoująca w ubiegłym roku jako MISS Japonii w konkursie SUPRA International 2010 w Płocku.

miou-miss-japan-poland-plock-2010

miou-miss-japan-poland-plock-2010



Krótka lista MG a geologiczne uwarunkowania lokalizacji elektrowni jądrowej
Ranking lokalizacji elektrowni jądrowych w Polsce

Ranking lokalizacji elektrowni jądrowych w Polsce

 

Ministerstwo Gospodarki Ranking lokalizacji elektrowni jądrowych w Polsce GNU

Do końca lipca krótka lista lokalizacji dla elektrowni jądrowej

PAP, 14.05.2011 09:45

Krótka lista lokalizacji elektrowni jądrowych w Polsce

  1. Żarnowiec,
  2. Klempicz, 
  3. Kopań. Żarnowiec i Klempicz

Cel nadrzędny budowy elektrowni jądrowych

Energia ze źródeł jądrowych uzupełni krajowy bilans energetyczny oraz pomoże wypełnić zobowiązania Polski dotyczące redukcji emisji CO2. W 2030 r. z siłowniach nuklearnych będzie pochodzić 15,7 proc. produkowanej w kraju energii.

Zmiana prawa atomowego – legislacja

Sejm RP niemal jednogłośnie przyjął nowelizację ustawy Prawo atomowe, przygotowaną przez Ministerstwo Gospodarki i Państwową Agencję Atomistyki. – Przepisy ustawy ustanawiają bezwzględny prymat bezpieczeństwa nad innymi aspektami działalności obiektów jądrowych, zarówno na etapie wyboru technologii, jak i w całym procesie jej wdrożenia – powiedział wicepremier, minister gospodarki Waldemar Pawlak.

Za przyjęciem nowelizacji ustawy Prawo atomowe głosowało 407 posłów, 1 był przeciw a 2 wstrzymało się od głosu. Parlamentarzyści opowiedzieli się także za przyjęciem ustawy oprzygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej. Łącznie stanowią one rządowy pakiet legislacji, który stworzy podstawy prawne do budowy w Polsce elektrowni jądrowych.

Zasadniczym celem ustawy zmieniającej ustawę z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe jest wdrożenie do prawa krajowego postanowień dyrektywy Rady 2009/71/EURATOM z dnia 25 czerwca 2009 r. ustanawiającej wspólnotowe ramy bezpieczeństwa jądrowego obiektów jądrowych.

Ministerstwo Gospodarki

Ostatecznego wyboru lokalizacji dokona inwestor – Polska Grupa Energetyczna SA – po przeprowadzeniu szczegółowych badań. 

Poniżej ranking lokalizacji wraz z przypisaną punktacją:

Link : http://www.elektrownia-jadrowa.pl/Lokalizacja-elektrowni-jadrowej-w-Polsce-2.html

 

  1. Erbud uczestniczy obecnie jako podwykonawca w budowie trzech elektrowni atomowych we Francji.
  2. Polbau pracuje zaś przy budowie siłowni atomowej w Olkiluoto w Finlandii (początkowo firmie zlecono wykonanie stanu surowego budynków maszynowni oraz pompowni, a następnie – doceniając solidność oraz najwyższą jakość robót – w 2008 r. zlecono Polbau kolejne prace budowlane – realizację całego pakietu tzw. obiektów towarzyszących wokół reaktora. Na skutek takiego rozszerzenia przyjętych zleceń, a także ogromnego zakresu robót dodatkowych, początkowa wartość zlecenia została przekroczona ponad dziesięciokrotnie). Polbau zatrudnia przy budowie ok. 400 pracowników, a liczba przepracowanych godzin sięga 1 400 000.
  3. W budowie elektrowni atomowej Olkiluoto uczestniczy też katowicka Elektrobudowa. Pracownicy Elektrobudowy montują tam instalację elektryczną – w tym kable i urządzenia rozdzielcze, aparaturę kontrolno-pomiarową i automatyki. Uczestniczą też w rozruchu części reaktorowej. Grupa Elektrobudowa rozpoczęła realizację kontraktu w Olkiluoto w 2008 roku. Jego wartość wynosi 33,6 mln euro, a okres realizacji 4 lata. Spółka negocjuje kolejne kontrakty montażu części elektrycznej przy budowie elektrowni jądrowych w kilku krajach europejskich. Przy budowie nowego bloku w Olkiluoto pracuje ok. 4500 osób – aż 40% z nich to Polacy, najliczniejsza grupa (dopiero na drugim miejscu są Finowie).
  4. Energomontaż-Północ Gdynia zbudował i dostarczył na teren budowy bloku Olkiluoto-3 główne elementy linera (wewnętrznej stalowej wykładziny obudowy bezpieczeństwa reaktora)
  5. Rafamet produkuje najwyższej jakości obrabiarki wykorzystywane do produkcji zbiorników ciśnieniowych reaktora – zleceniodawcami są tacy potentaci „jądrowi” jak Areva (Francja), General Electric (USA), Siemens (Niemcy), Kanematsu KGK (podwykonawca Japan Steel Works, Japonia)

 

 

Podsumowanie

Energetyka jądrowa ma wielu sprzymierzeńców w Polsce , i legislacja opraz lobby atomowe są sprawne.

Na razie nie oceniam ale lokalizacji pod względem geologicznym wymagą dodatkowych opinii i badań przed decyzją ostateczną czyli pozwoleniem na budowę.

Kejow



Historia Czernobyla – historia 25 lat – Fakty, analizy , opinie

Klasa szkolna w Czernobylu

Historia Czernobyla – 25 lat – Fakty, analizy , opinie

 

Przyczyny i przebieg awarii

W dniu 26 kwietnia 1986 roku personel obsługujący reaktor czwarty w elektrowni jądrowej w Czarnobylu prowadził przygotowania do niezwykle niebezpiecznego testu, który miał polegać na znacznym zmniejszeniu mocy reaktora, następnie na zablokowaniu dopływu pary do turbin generatorów i mierzeniu czasu ich pracy po odcięciu w taki sposób zasilania. Konieczność przeprowadzenia eksperymentu wynikła ze zmian w projekcie, które nie zostały wcześniej przetestowane. Mianowicie część prądu wytwarzanego przez każdy blok była zużywana na potrzeby własne tego bloku (zasilanie pomp wody chłodzącej, systemów kontrolnych etc.); gdyby doszło do konieczności wyłączenia reaktora, energia byłaby zapewniana początkowo przez awaryjne agregaty prądotwórcze, a potem z zewnątrz (inne bloki lub elektrownie). Podczas budowy elektrowni okazało się, że awaryjne agregaty prądotwórcze uzyskują wystarczającą moc dopiero po 40 sekundach od wyłączenia reaktora, a turbogenerator po wyłączeniu reaktora dzięki sile rozpędu jest w stanie zapewniać wystarczającą moc zaledwie przez 20 sekund ? oznacza to, że przez okres 20 sekund systemy kontrolne i bezpieczeństwa reaktora nie byłyby zasilane. W związku z tym istniały 2 możliwości ? zastosowanie agregatów prądotwórczych o krótszym czasie rozruchu lub przerobienie turbogeneratorów, aby dłużej dostarczały prąd po wyłączeniu reaktora. Wybrano to drugie rozwiązanie, ale nie sprawdzono wcześniej eksperymentalnie, czy wprowadzone przeróbki istotnie spełniają swoją funkcję. Eksperyment powinien zostać przeprowadzony dwa lata wcześniej, przed oddaniem reaktora do eksploatacji. Jednak wówczas jego przeprowadzenie zagrażało przedplanowemu oddaniu reaktora do użytku i odłożono go na później, łamiąc jeden z przepisów eksploatacji reaktorów. Test miał zostać przeprowadzony następnego dnia. Eksperyment polegał na sprawdzeniu jak długo w sytuacji awaryjnej, po ustaniu napędzania turbin generatorów parą z reaktora, energia kinetyczna ich ruchu obrotowego produkuje wystarczającą ilość energii elektrycznej dla potrzeb awaryjnego sterowania reaktorem. Czas ten potrzebny jest by uruchomić system awaryjnego zasilania elektrycznego sterowania reaktorem – mały generator elektryczny napędzany przez silnik spalinowy. Dla przeprowadzenia eksperymentu potrzebne było symulowanie sytuacji awaryjnej. W ramach przygotowań do testu technicy wyłączyli niektóre z systemów kontroli pracy reaktora, m.in. system automatycznego wyłączania reaktora w razie awarii. Wyłączenie tego systemu było konieczne dla sprawnego przeprowadzenia tegoż testu. Reaktory pracujące w czarnobylskiej elektrowni to reaktory typu RBMK-1000, które są niestabilne przy małej mocy i każdy symulowany wzrost ilości wytwarzanej pary może spowodować zwiększanie ilości wytwarzanej przez reaktor energii. Wzrost energii powoduje wzrost wytwarzania pary, co w konsekwencji powoduje dalszy wzrost ilości wytwarzanej przez reaktor energii. Powoduje to niekontrolowany wzrost mocy reaktora.Krótko po godzinie pierwszej w nocy 26 kwietnia 1986 rozpoczął się niedopracowany eksperyment. Odcięcie reaktora od parowych turbin elektroenergetycznych spowodowało wzrost ciśnienia pary w samym reaktorze i stanowiło impuls podwyższający jego niestabilność. Jednocześnie razem z olbrzymim skokiem mocy reaktora wzrosła mocno temperatura rdzenia, co spowodowało utlenienie cyrkonowych wyściółek kanałów paliwowych i bezpośredni kontakt wody z rozżarzonym moderatorem grafitowym. Według danych kanadyjskich naukowców woda w tej temperaturze najprawdopodobniej uległa termolizie w wyniku której po rozszczelnieniu się reaktora, do hali przedostała się mieszanina piorunująca (tlen wodór), która spowodowała wybuch niszcząc całkowicie reaktor i budynek w którym się znajdował).O godzinie 01:23 jeden z techników obsługujących czwarty reaktor próbuje uruchomić system zabezpieczeń, który jednak nie zadziałał, a reaktor nie wyłączył się ? wynikło to z tego, że wskutek wysokiej temperatury uległy skrzywieniu kanały, przez które wprowadzane są do reaktora pręty z materiału pochłaniającego neutrony, które zatrzymują reakcję łańcuchową. Reakcja rozwija się nadal. Mija jeszcze kilkanaście sekund. Ilość energii produkowanej przez reaktor stukrotnie przewyższa dopuszczalny poziom. Tak gwałtowny wzrost mocy i temperatury doprowadził do potężnej eksplozji pary wodnej znajdującej się w reaktorze, w wyniku której rozsadzona zostaje ciężka, ważąca blisko 2000 ton osłona antyradiacyjna pokrywająca reaktor. Następnie w niewyjaśnionych okolicznościach nastąpił drugi nieco potężniejszy wybuch, który to zniszczył budynek czwartego reaktora (prawdopodobne jest że eksplodowała ulatująca z już rozszczelnionego reaktora mieszanina piorunująca). Wybuch ten zapoczątkował pożar grafitu (moderatora), trwający przez następne 9 dni w budynku reaktora. Do atmosfery dostaje się radioaktywny pył. Większość z 211 prętów kontrolujących pracę rdzenia reaktora stopiła się. Radioaktywne cząstki wyrzucone do atmosfery wybuchem, jak i te emitowane nadal w wyniku szalejącego pożaru grafitu tworzyły pióropusz radioaktywnych drobin o wysokości 1030 m, który następnie przemieścił się w stronę miasta Prypeć. Przypuszczalnie drugą eksplozję spowodowała mieszanina piorunująca (wodór tlen) powstała z termolizy wody, która bezpośrednio zetknęła się z rozżarzonym grafitem o temperaturze 3000 stopni Celsjusza (dotychczas bloki grafitowe były odizolowane od wody, która krążyła jedynie w kanałach paliwowych wyścielonych cyrkonowymi koszulkami). Korzystne wiatry utrzymywały chmurę radioaktywnych cząstek z dala od Prypeci, gdyby na miasto spadło bezpośrednie uderzenie, mogły zachorować bądź umrzeć tysiące ludzi. Eksplozja ta też pozwoliła na wniknięcie świeżego powietrza do wewnątrz reaktora. Spowodowało to zapłon kilku ton grafitowych bloków izolujących reaktor, które płonąc przez 9 dni uwolniły do atmosfery najwięcej izotopów promieniotwórczych. Ugaszenie płonącego grafitu było niezwykle trudne. Potrzeba było 9 dni i kilku tysięcy ton piachu, boru, dolomitu, gliny i ołowiu zrzucanych ze śmigłowców (głównie) Mi-26 zanim zdołano go ugasić. Zrzucane materiały pod wpływem żaru z reaktora stapiały się razem, tworząc zwartą masę nazywaną później „płytą grobową”. Jak się później okazało ołów zastosowany w gaszeniu reaktora, pod postacią oparów wyrządził ogromne szkody osobom gaszącym reaktor.Kiedy wreszcie zakończono pomyślnie zrzucanie ładunków. nastąpił poważny kryzys. Reaktor był tak zbudowany, że pod jego podstawą, grubą na metr warstwą betonu, znajdował się zbiornik wody chłodzącej. Gdyby rozżarzona lawa przedostałaby się do tych zbiorników, mógłby nastąpić wybuch kilkaset razy silniejszy (o sile 3-5 Mt), powodując jeszcze większe skażenie Europy. Ponieważ prawdopodobieństwo takiego zdarzenia szacowano na 10-15%, przedsięwzięto akcję zapobiegawczą. Ściągnięto setki wozów strażackich i beczkowozów do wypompowania wody, lecz mimo dramatycznej akcji wciąż pozostawało w zbiorniku kilka hektolitrów wody. Trójka inżynierów zgłosiła się na ochotnika i ciemnymi, wąskimi korytarzami dotarli do zbiornika (brodząc po pas w skażonej wodzie), by otworzyć dwa zawory główne. Na szczęście obyło się bez większych kłopotów.Gdy zakończyli pracę, przystąpiono do zainstalowania ogromnych agregatów chłodzących pod reaktorem. Ponieważ w trakcie prac zauważono że temperatura reaktora spadła (głównie w wyniku zastosowania zasypywania ołowiem), zamiast tego postanowiono wybudować w tym miejscu „poduszkę betonową” aby w razie przepalenia się reaktora do wnętrza nie doszło do stopienia fundamentów i silnego skażenia terenu. Ponieważ grunt był miękki (Prypeć i Czarnobyl leżą w pobliżu mokradeł), użyto techniki stosowanej w podobnych sytuacjach do budowy metra – w ukośne odwierty wlewano płynny azot (temp. -196 °C) i doprowadzono do zamrożenia gruntu. Koparki i inne maszyny przebijały się później przez twardą ziemię, aż w końcu wykopano tunel długi na 150 metrów i założono poduszki. Po 10 dniach przepaliła się płyta betonowa i radioaktywne szczątki reaktora runęły do zbiornika, gdzie pozostają do dziś. Ich wydobycie przy obecnej technologii jest niemożliwym zadanie.
 

Historia

EKSPERCI 

Prof. Nikitczenko, który był członkiem korespondentem Białoruskiej Akademii Nauk, trafił do szpitala po zderzeniu swojego samochodu z ciężarówką i w sobotę nocą zmarł, nie odzyskując przytomności. Nikitczenko specjalizował się w badaniach skutków katastrofy sowieckiej elektrowni atomowej w Czarnobylu, do której doszło w 1986 r. – To był jeden z najlepszych ludzi, walczących nadal o prawdę na temat Czarnobyla, aby ci, którzy ucierpieli wskutek tej katastrofy otrzymali odpowiednią ochronę – powiedział agencji BiełaPAN prof. Jurij Bandażewski, szef ośrodka „Ekologia i Zdrowie”.

Okoliczności wypadku, w którym zginał prof. Nikitczenko są podejrzane – stwierdził Witalij Rymaszewski, który jako kandydat opozycji będzie 19 grudnia rywalizować o fotel prezydenta Białorusi. – Nie wykluczamy, że to było zabójstwo, bo prace i stanowisko prof. Nikitczenki były nie ma rękę władzom – powiedział Rymaszewski, cytowany przez AFP.
Prof. Nikitczenko, który był członkiem korespondentem Białoruskiej Akademii Nauk, trafił do szpitala po zderzeniu swojego samochodu z ciężarówką i w sobotę nocą zmarł, nie odzyskując przytomności. Nikitczenko specjalizował się w badaniach skutków katastrofy sowieckiej elektrowni atomowej w Czarnobylu, do której doszło w 1986 r. – To był jeden z najlepszych ludzi, walczących nadal o prawdę na temat Czarnobyla, aby ci, którzy ucierpieli wskutek tej katastrofy otrzymali odpowiednią ochronę – powiedział agencji BiełaPAN prof. Jurij Bandażewski, szef ośrodka „Ekologia i Zdrowie”.

Okoliczności wypadku, w którym zginał prof. Nikitczenko są podejrzane – stwierdził Witalij Rymaszewski, który jako kandydat opozycji będzie 19 grudnia rywalizować o fotel prezydenta Białorusi. – Nie wykluczamy, że to było zabójstwo, bo prace i stanowisko prof. Nikitczenki były nie ma rękę władzom – powiedział Rymaszewski, cytowany przez AFP.

Gazeta Wyborcza

Awaria w Czernobylu : przyczyny i skutki publika Andrzej Wójcik

http://www.ptbr.org.pl/Czernobyl%20przyczyny%20i%20skutki%20-%20wyklad.pdf

Nie było zagrożenia

Wśród krajowych specjalistów z zakresu skażeń promieniotwórczych, którzy uważają, że skutki katastrofy w Czarnobylu są wyolbrzymiane, prym wiedzie prof. Zbigniew Jaworowski. W swoich wypowiedziach często daje on do zrozumienia, że opinie o globalnych i długoterminowych efektach wywartych przez chmurę promieniotwórczą, są w znacznym stopniu przesadzone. Wg niego wzrost zachorowań na choroby nowotworowe tj. rak tarczycy oraz zwiększenie się urodzeń ludzi i zwierząt z chorobami genetycznymi i wrodzonymi deformacjami, są często bezzasadnie interpretowane jako konsekwencje podwyższonej radiacji po wybuchu na Ukrainie.

Prof. Jaworowski był członkiem Polskiej Komisji Rządowej ds. Skutków Katastrofy w Czarnobylu. W 1986 r. pozytywnie zaopiniowano jego wniosek o podawanie dzieciom płynu Lugola, czyli roztworu jodu z jodkiem potasu, który miał zapobiec wchłanianiu radioaktywnego izotopu jodu do organizmu. Jednak sam prof. Jaworowski stwierdził, że z perspektywy czasu, inicjatywa polegająca na podawaniu dzieciom płynu Lugola byłą niepotrzebna. W wywiadzie udzielonym tygodnikowi „Polityka”, prof. Jaworowski powiedział;

„Mogę z pełną odpowiedzialnością powiedzieć: niczyje zdrowie w naszym kraju nie było zagrożone z powodu Czarnobyla. Co więcej, gdybym miał wówczas obecną wiedzę na temat skali skażeń i tego, co dokładnie wydarzyło się w czarnobylskiej elektrowni, nie rekomendowałbym nawet podawania ludności płynu Lugola.”

Niewiarygodne

Pozostaje kilka pytań i kwestii w rocznicę katastrofy Czernobylskiej

– skutki dla środowiska po 25 ltach

– skutki dla ludzi

Skoro piłem płyn Lugola i moje dziecko – cóż warta jest nauka w połączeniu z polityką.

Kejow



Rady dla elektrowni jądrowych – hojność dla Ukrainy €1,5 mln EURO

Rady dla elektrowni jądrowych – hojność dla Ukrainy €1,5 mln EURO

 

„Postulaty rezygnacji z energetyki atomowej oznaczają odejście od rozwoju naukowo-technicznego, tymczasem należy wykorzystywać ją tak, by nie stanowiła niebezpieczeństwa dla ludzi” – powiedział Janukowycz występując w Kijowie na międzynarodowym szczycie poświęconym bezpieczeństwu energetyki jądrowej w 25. rocznicę katastrofy w elektrowni atomowej w Czarnobylu. (PAP)

http://www.salon24.pl/news/124543,janukowycz-nie-mozna-zrezygnowac-z-energetyki-atomowej-krotka2

Prezydent Bronisław Komorowski zadeklarował we wtorek w Kijowie – podczas szczytu poświęconego bezpiecznemu wykorzystaniu energetyki atomowej – że Polska przekaże 1,5 mln euro na fundusz czarnobylski. Poinformował, że do tej pory udzieliliśmy wsparcia na poziomie 2,5 mln euro.

„Mamy świadomość, że solidarność ma niejeden wymiar, także czysto finansowy. Dlatego Polska włączy się do unijnego funduszu dodatkowego wsparcia finansowego i deklaruje wpłatę do tego funduszu 1,5 mln euro” – powiedział prezydent.

Podkreślił, że Polska będzie też z własnych środków finansować programy aktywizujące środowiska lokalne w regionach dotkniętych katastrofą oraz w dalszym ciągu będzie udzielać wsparcia technicznego dla centrów rehabilitacji psychospołecznej w ramach polskiej pomocy rozwojowej. (PAP)

http://www.salon24.pl/news/124544,komorowski-polska-przekaze-1-5-mln-euro-na-fundusz-czarnobylski-krotka

Bezpieczeństwo energetyki jądrowej powinno być priorytetem dla wszystkich wykorzystujących ją państw – oświadczył przewodniczący Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso na kijowskim szczycie „25 lat po katastrofie czarnobylskiej. Bezpieczeństwo przyszłości”. (PAP)

http://www.salon24.pl/news/124553,barroso-bezpieczenstwo-energetyki-atomowej-priorytetem-krotka3

WYNIKI ZBIÓRKI NA KONFERENCJI

„Wyniki konferencji są bezprecedensowe” – oświadczył po spotkaniu w Kijowie prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz.

Największe sumy (w milionach euro) przekazali:

  • Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (120),
  • Unia Europejska (110),
  • Stany Zjednoczone (85,8),
  • Francja (47),
  • Rosja (45),
  • Niemcy (42,4)
  • i Wielka Brytania (32,3).

Sama Ukraina zadeklarowała, że przeznaczy na zapewnienie bezpieczeństwa nieczynnej już elektrowni w Czarnobylu 72,5 mln euro.

Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej został podpisany w 1957 r. a europeputowana Lena Kolarska – Bobińska o zadaniach polskiej prezydencji dot. energii atomowej

Podkreśliła, że testy wytrzymałości, których przeprowadzenie zatwierdzili przywódcy UE na ostatnim szczycie, w świetle obecnego unijnego prawa są dobrowolne. Dodała, że Traktat z Lizbony daje krajom członkowskim pełną swobodę w wykorzystaniu energii z atomu, dlatego większe „uwspólnotowienie” tematu poprzez odpowiednie zmiany w traktacie Euratom, dałoby większe uprawnienia KE do kontroli funkcjonowania elektrowni jądrowych w UE.

„UE chce kontrolować bezpieczeństwo elektrowni także za swoimi granicami, zmiana traktatu Euratom dałaby większą legitymizację KE do oddziaływania na kraje trzecie w tej kwestii” – podkreśliła Kolarska-Bobińska.

Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom) został podpisany w 1957 r. wraz z traktatem w sprawie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG). Euratom to swego rodzaju konstytucja wobec pozostałych aktów wspólnotowych dotyczących energetyki jądrowej. Na jego podstawie wydawane są stosowane bezpośrednio rozporządzenia oraz wymagające wdrożenia do prawa krajowego dyrektywy.

Źródło: PAP/INTERIA

Bez Komentarza dodatkowego

Kejow



Polska szczepionka na elektrownie jądrowe wg.recepty Ministerstwa Gospodarki po Fukushimie

Polska szczepionka na elektrownie jądrowe wg.recepty Ministerstwa Gospodarki po Fukushimie

 
Rada Min H. Trojanowskiej z MG o szczepionce wywiad z WNP.pl

Czym zatem jest pani zdaniem festiwal opinii o energetyce jądrowej, który się odbył po katastrofie w Japonii ?

– Obecnie wygłaszane opinie to swoisty polityczno-intelektulany drybling między faktami i domniemaniami. Dzisiaj wiemy z relacji służb elektrowni, że reaktory w Fukushimie zostały automatycznie wyłączone i awaryjnie chłodzone do momentu, w którym tsunami zmyło zbiorniki z olejem napędowym do silników diesla, co spowodowało brak zasilania i w efekcie brak chłodzenia reaktora. Brak możliwości odbioru ciepła spowodował uszkodzenie prętów paliwowych i topienie rdzenia reaktora.

W dzisiejszych nowoczesnych technologiach trzeciej generacji prawdopodobieństwo takiej awarii jest tysiąckrotnie mniejsze, w porównaniu do generacji drugiej, dzięki zastosowaniu niewymagających zasilania elektrycznego układów (pasywnych) lub zwielokrotnienia (redundancji) układów bezpieczeństwa.

Jak zadziałały wydarzenia w Japonii na jądrową część Unii Europejskiej ?

– Paradoksalnie, wydarzenia w Japonii zadziałały w większości krajów europejskich eksploatujących elektrownie jądrowe jak szczepionka. Zdajemy sobie sprawę jak poważna jest sytuacja w japońskiej elektrowni dotkniętej kataklizmem, pamiętamy jednak, że dzięki energetyce jądrowej Japonia uniknęła humanitarnej katastrofy.

W wyniku trzęsienia ziemi i tsunami w Japonii uszkodzonych zostało 21 obiektów energetyki konwencjonalnej, w tym elektrownie węglowe i gazowe. Tsunami rozmyło bowiem linie kolejowe, oraz poważnie uszkodziło gazociągi, co w konsekwencji sparaliżowało dostawy paliw do elektrowni. Sytuację w Japonii po trzęsieniu ziemi ratują wciąż działające elektrownie jądrowe.
WNP.pl

Wypowiedz w wy2ziadzie dla WNP min Trojanowskiej z MG koordynującej polski projekt elektrowni jądrowych jest interesujący. Nie brak retoryki wobec dyskusji toczacej się na Nowym Ekranie.pl cyt. „Obecnie wygłaszane opinie to swoisty polityczno-intelektulany drybling między faktami i domniemaniami. „.Nie jest to arogancja władzy ale swoisty sposób pokazania wyższości i sposobu sprawowania władzy.

Realizacja polityki energetycznej Polski i bezpieczeństwo energetyczne w kontekście elektroni jądrowych z punktu widzenia inżynieryjnego możnali wyliczyć dla oceny ryzyka – lecz czy to wszelkie przesłanki dla tak ważkich decyzji dla Polski?

 Z prognozy zapotrzebowania na energię elektryczną zawartej w „Polityce energetycznej Polski do 2030” roku wynika, że w 2030 roku udział paliwa jądrowego jako paliwa do produkcji energii elektrycznej powinien wynosić ponad 15 proc.

Kejow



Technologie zeolitowe KLINOPTYLOLIT eliminacja cząsteczek radioaktywnych w ściekach Fukushimy

Technologie KLINOPTYLOLIT eliminacja cząsteczek radioaktywnych

Nives Image GNU Zeolit usuwa amoniak z wody

 
Nives Image GNU Zeolit usuwa amoniak z wody
Notka jest reakcją na…

Japonia/ Zaczęto stosować zeolit – zaabsorbuje skażenie z wody

PAP, 16.04.2011 03:46

Zeolit o składzie chemicznym, właściwościach i postaci kryształów. Uwodnione glinokrzemiany sodu i wapnia, w rzadszym stopniu baru, strontu, potasu, magnezu, manganu. Grupę tę wydzielił w 1756 roku szwedzki mineralog Axel Frederik Cronstedt.

Sita molekularne – materiały nanoporowate, o ściśle określonym, wąskim zakresie rozmiarów porów, które posiadają zdolność selektywnego absorbowania cząsteczek związków chemicznych. Każdy rodzaj sit molekularnych posiada różną wielkość porów oraz strukturę kanałów.
Nawozy mineralne – potocznie zwane nawozami sztucznymi, substancje wydobywane z ziemi i przetworzone lub produkowane chemicznie, wzbogacające glebę w składniki mineralne niezbędne dla rozwoju roślin, poprawiające strukturę gleby lub zmieniające jej kwasowość.
Nazwa pochodzi z gr. dzeo = wrzeć (kipieć), zein = gotować i lithos = kamień (skała) co oznacza „wrzące kamienie” i nawiązuje do cechy charakterystycznej tej grupy: pod wpływem ogrzewania zawarta w nich woda „wrze” = „pieni się” pokrywając powierzchnię pęcherzykami (efekt uwalniania zawartej w zeolitach wody).
Obszerna grupa uwodnionych glinokrzemianów szkieletowych Na, Ca, Ba, Sr, K, Mn, Mg, w których w wolnych kanałach strukturalnych występują drobiny H2O (tzw. woda zeolitowa) oraz kationy jedno lub dwuwartościowe.
 
Zeolit Klinoptylolit Na6[(AlO2)6(SiO2)30]*24H2O
 
W Czarnobylu, zrzucono do reaktora ponad 500.000 ton zeolitu do zaabsorbowania  radioaktywnych metali. Bydło karmiono zeolitem ​​dla skutecznego prowadzenia radioaktywnych jonów z mlekiem skażonej gleby potraktowanej neolityczną dietą , aby odesłać go niemal do poziomu zera cezu lub strontu. Zeolit ​​został użyty, aby oczyścić otaczającej wody Three Mile Island w USA do elektrowni jądrowej .
 
 
 
Zeolity w oczyszczaniu wody i ścieków
 
Zeolity naturalne można zastosować do oczyszczania ścieków, a modyfikowane – do oczyszczania wody podziemnej i powierzchniowej. Zeolity modyfikowane ditlenkiem manganu i okresowo regenerowane roztworami H2O2 i KMnO4 można wykorzystać do oczyszczania ścieków komunalnych i przemysłowych o podwyższonym stężeniu jonów amonowych. Z ich wykorzystaniem usuwać można pierwiastki promieniotwórcze ze ścieków nuklearnych oraz metale ciężkie ze ścieków kopalnianych i ścieków pochodzących z hutnictwa. Niedawno przedstawione wyniki badań wskazują także na możliwość zastosowania zeolitów do usuwania związków chloroorganicznych zanieczyszczeń olejowych. Mogą być użyte również w procesie biologicznego oczyszczania ścieków.
 
Zeolity mogą być stosowane na różnych etapach procesu oczyszczania wody i ścieków, takich jak: sedymentacja, flotacja, koagulacja, filtracja mechaniczna, wymiana jonowa, adsorpcja. Najczęściej stosowany jest klinoptylolit. Decydują o tym takie własności jak stabilność i trwałość struktury oraz doskonałe właściwości pod względem wymiany jonowej. Klinoptylolit coraz częściej jest modyfikowany i poddawany takim zabiegom jak: obróbka termiczna, działania kwasami lub zasadami, działania roztworami soli, wstępna wymiana jonowa. Dzięki tym procesom zeolit ten uzyskuje korzystną, jednojonową formę (najczęściej jest to forma sodowa), selektywność względem określonego rodzaju jonów oraz zwiększoną zdolność adsorpcyjną i pojemność jonowymienną. Zabiegi te wpływają ponadto na wzmocnienie wytrzymałości mechanicznej, termicznej i kwasowej zeolitu.
 
Filtracja jest jednym z podstawowych procesów oczyszczania ścieków i uzdatniania wody. Często wypełnienie filtrów stanowi piasek kwarcowy, który charakteryzuje się małą porowatością. Znaczna porowatość zeolitów zapewnia dobre właściwości hydrodynamiczne. Kolumny filtracyjne wypełnione złożem zeolitowym charakteryzują się dłuższym cyklem pracy, mniejszym spadkiem ciśnienia hydrostatycznego, mniejszym zużyciem wody do przemywania filtru. Na złożach zeolitowych istnieje możliwość oczyszczania wody o dużej zawartości zawiesin, cząstek koloidalnych pochodzenia mineralnego i organicznego. Ponadto usuwany jest także fitoplankton i bakterie. Użycie filtrów klinoptylolitowych w połączeniu z takimi etapami procesu oczyszczania jak: chlorowanie, ozonowanie, koagulacja kontaktowa- prowadzi do skuteczniejszego oczyszczania wody do picia, niż przy użyciu na przykład filtrów dwuwarstwowych. Z tego względu, że filtry klinoptylolitowe  zanieczyszczają się wolniej niż piasek kwarcowy, cykl ich pracy wydłuża się o 4 – 6 godzin. Zeolity mogą być również stosowane do zmiękczania wody. Jeżeli do wody zawierającej dużą ilość jonów wapnia i magnezu wprowadzi się glinokrzemian w formie sodowej, to nastąpi proces wymiany jonowej. Jony sodu przejdą do roztworu; ich miejsce natomiast w strukturze glinokrzemianu zajmą jony wapnia. Proces ten jest możliwy ze względu na prawie identyczny promień jonowy. Wyniki badań wskazują, że klinoptylolit może być stosowany również w procesie odżelaziania i odmanganniania wody.
 
Zeolity jako doskonałe sorbenty mogą być stosowane w technologii oczyszczania ścieków do redukcji związków biogennych. Dotychczas stosowano metody usuwania azotu amonowego oparte na procesach fizykochemicznych i biologicznych. Udowodniono, że usuwanie jonów za pomocą glinokrzemianów może być bardziej skuteczne. Złoża zeolitowe wykorzystywane w procesie usuwania jonów amonowych wymagają dosyć częstej regeneracji. Można ją prowadzić metodami fizycznymi (np.: metoda termiczna- desorpcja amoniaku w temperaturze 500-600˚ C), chemicznymi (np.: układ HCl- NaOH- NaCl) i biologicznymi (np.: długotrwałe napowietrzanie).
 
Klinoptylolit może pełnić rolę zarówno wymiennika jonowego jak i filtru biologicznie aktywnego. Badania, które były próbą łączenia procesu wymiany jonowej i biologicznej nitryfikacji, wykazały bardzo skuteczne usuwanie z wody jonów NH4+, bez opóźnienia wynikającego z rozwoju błony biologicznej na filtrze. Takie połączenie tworzy stabilny biofiltr, kiedy wyczerpie się już zdolność jonowymienna złoża, zeolit zawierający kation NH4+ staje się dla bakterii źródłem azotu amonowego.
 
Jeżeli obok jonów amonowych zachodzi potrzeba usunięcia również fosforanów, to łącznie z klinoptylolitem należy zastosować dodatek w postaci silnie bądź słabo zasadowego anionitu. Odpadem takiego procesu (możliwym jednak do rolniczego wykorzystania w celu poprawy właściwości gleb gliniastych) są MgNH4PO4 i NH4NO3. Natomiast traktowanie w celu regeneracji zużytego zeolitu kwasem siarkowym, spowoduje powstanie siarczanu amonu, który również nadaje się do wykorzystania jako nawóz.
 
Zeolity znalazły także zastosowanie w usuwaniu związków chloroorganicznych, które stwarzają coraz większe problemy w technologii uzdatniania wody. Badania nad usuwaniem z wody chloroformu wykazały wysoką skuteczność klinoptylolitu. W przeciągu 30 minut z rozcieńczonego roztworu (10 ÷ 100 mgCHCl3/ m3) nastąpiło prawie pełne usunięcie chloroformu, który uległ adsorpcji na klinoptylolicie. Rozwój energetyki jądrowej i przemysłu atomowego wiąże się z poszukiwaniem coraz bardziej efektywnych i tanich metod oczyszczania promieniotwórczych wód ściekowych. Korzystne wskaźniki fizykochemiczne (np.: odporność chemiczna, radiacyjna i termiczna, wytrzymałość mechaniczna, dostatecznie duża pojemność) oraz dobra selektywność jonowymienna klinoptylolitu względem Cs137 i Sr90 sprawiły, że w ostatnich latach wzrosło zainteresowanie możliwością wykorzystania zeolitów do oczyszczania ścieków promieniotwórczych. Stwierdzono, że pojemność klinoptylolitu względem cezu jest 30 – krotnie większa niż w przypadku żywic jonowymiennych. Zużyte zeolity poddaje się cementacji lub zeszkleniu w piecu indukcyjnym, a następnie zamyka w obudowie z betonu i umieszcza w bezpiecznych składowiskach.
 
Zeolity mogą być stosowane również jako sorbenty zanieczyszczeń olejowych (związków ropopochodnych), olejów smołowych pochodzących z przerobu paliw stałych, olejów roślinnych, tłuszczy zwierzęcych oraz niektórych rozpuszczalników organicznych. Wykazano dużą efektywność usuwania związków ropopochodnych stosując łącznie procesy adsorpcji z procesami biodegradacji. Klinoptylolit umożliwił powstanie błony biologicznej już po 60 godzinach pracy złoża. Zeolity przejawiają więc pozytywne właściwości jako podłoże dla rozwoju mikroorganizmów rozkładających substancje ropopochodne.
 
Dzięki właściwościom fizycznochemicznym, mechanicznym, hydrodynamicznym oraz wyraźną selektywnością w stosunku do jonów metali ciężkich, zeolity są stosowane do usuwania metali ciężkich ze ścieków przemysłowych np.: kopalnianych, metalurgicznych. Zeolity mogą być wykorzystywane nie tylko do oczyszczania ścieków z tych metali, ale także do ich odzyskiwania. Po zakończonym procesie sorpcji minerał można poddać procesowi cementacji lub zeszklenia, a ostatecznie zamknąć w betonie. Potencjalnie odpad, jakim jest zeolit nasycony metalami ciężkimi, może być wykorzystywany jako materiał budowlany, gdyż badania wykazują dużą stabilność metali w matrycy zeolitu w połączeniu z wapnem i gipsem.
 
 
Dezaktywacja ścieków promieniotwórczych zeolity np. klinoptilolit cechuje dobra
selektywność jonowymienna względem izotopów 137Cs i 90S
 
Badania aplikacyjne adsorpcji klinopylolitu
 
Badania karpackiego klinopylilitu
 
 
 Skład chemiczny klinoptylolitu, zbadany przez ACTLABLS (Toronto, Kanada) przedstawiono w poniższej tabeli:
Właściwości sorpcyjne
Powierzchnia właściwa wyznaczona metodą BET wynosi 34,5 m2/g.
Izotermy adsorpcji i desorpcji azotu wykazująhisterezę.
W minerale występują mezopory o przeważającej średnicy ok. 3,8 nm.
Całkowita objętość porów w minerale niemodyf ikowanym wynosi 0,135 cm3g.
Badania termograwimetryczne
Aparat Universal V2.3C TA Instruments, szybkość narostu temperatury 10 °C /min, atmosfera beztlenowa (argon).
Ubytek masy do temperatury 1100 °C -12.66 %.
Próbka wstępnie prażona w temperaturze 100 °C wykazuje dwa efekty endotermiczne w temperaturach 90 i 171 °C.
Są one związane z wydzielaniem wody zaadsorbowanej fizycznie.NMR
Widmo jąder krzemu dla klinoptylolitu składa się z 4 sygnałów o następujących przesunięciach chemicznych względem TMS-u: -112,8; -106,7; -102,1 i -96,0 ppm.
Sygnały te są złożeniem ugrupowań 5\(nA\) położonych w nierównocennych pozycjach krystalograficznych.
Jedynie sygnał przy -112,8 ppm odpowiada ugrupowaniom S’\(OA\).
W widmie jąder glinu pojawia się pojedynczy sygnał odpowiadający glinowi o koordynacji tetraedrycznej.
W preparacie nie występuje glin pozasieciowy. Sygnały oznaczone gwiazdkami to pasma boczne.


EKOLOGIA I TECHNIKA,Vol. VIII, nr 2, 31 – 41 (2000)

Składnik Zawartość
% wagowy
Zawartość
ilosć moli
izowany stosunek molowy
SiO2 66,470 1,1280 10,349
AloOo 10,93 0,1090 1,000
Fe2O3 1,463 0,0093 0,085
MnO 0,0245 0,0004 0,004
MgO 0,486 0,0123 0,113
CaO 1,949 0,0354 0,325
N2O 0,692 0,0114 0,105
K2O 4,635 0,0501 0,459
TiO2 0,136 0,0017 0,016
P2O5 0,0245 0,0002 0,002
Straty prażenia (H2O) 12,66 0,614 5,633

 

 
Literatura
 
1. Anielak A.M., Schmidt R., Świderska R., Majewski A.: Modyfikowane zeolity w technologii uzdatniania wody. Monografie Komitetu Inżynierii Środowiska PAN. Vol. 30, 123-135. 2005.
2. Anielak A.M.: Właściwości fizykochemiczne klinoptylolitu modyfikowanego ditlenkiem manganu. Przemysł chemiczny. 85/7. 2006.
3. Inglezakis V.J. i inni. Equilibrium and kinetic ion exchange studies of Pb(II), Cr(III), Fe(III) and Cu(II) on natural clinoptilolite. Water Research. No. 36, 2002.
4. Erdem E.: The removal of heavy metal cations by natural zeolites. Colloid and  Interface Science. No. 280, 2004.
5. Ćurković L. i inni. Metal ion exchange by natural and modified zeolites. Water Research. No. 31, 1997.
6. Mabel Vaca Mier i inni. Heavy metal removal with Mexican clinoptilolite. Water Research. No. 35, 2001.
7. Kemmer F.: The Nalco water handbook. 2s, USA 1988.
8. Chemistry Date Book by Stark and Wallace. New York 2002.